Wij en de dieren

Volgens mij heette dat kinderprogramma zo. Elke maandagmiddag, iets voor zes uur via STVS. Vandaag is dierendag las ik op Facebook en in de krant. Mijn leven wordt sinds december 2011 beheerst door honden, nerveuze bezoeken aan de dierenarts en Cesar Milan, the dog whisperer op tv. Ik heb een radar ontwikkeld voor hondenzaken. Op mijn laptop heb ik heel wat RSS feeds op hondensites, fanpages op Facebook met puppies en meer. In het berghok heb ik een heuze apthotheek aan vlooienmedicijnen, oordruppels, hondenkoekjes, brokjes, hondenrijst, fraaie halsbanden en meer. Ik voer ellenlange gesprekken over honden op feestjes van vrienden. Zit te speuren op internet naar leuke hebbedingetjes voor honden. Ben zo gek geweest om een hondentas (27,50 Euro) te laten kopen in Nederland, want ik heb twee Pekineesjes, om vervolgens alleen hun spullen in de doen.

Ja, wat kan ik zeggen van Dierendag. Ik ben boos op mensen die dieren aan kettingen vastbinden; het liefst de hele dag. Geen water geven. Schoppen en trappen. Bijtende reinigingsmiddelen op hen gooien, hen dumpen op verlaten plekken in Paramaribo en geen eten geven. Er is sinds twee maanden een zwarte straathond hier bij mij, die zich heeft ingeschreven op mijn adres. Ik stond een dag op, deed mijn voordeur open en zag een zwarte pup met een halsband om haar nek, vrolijk naar mij kwispelen. De schurft op haar rug vond ik minder en dacht meteen aan mijn eigen puppies: uit de buurt blijven! Ik kon het niet over mijn hart halen het beest geen eten te geven, dus deed ik dat. En ja, sinds toen logeert die hond hier. Ze krijgt een waterbak, eet uit een oud plastic bord, en eet mee met de hondenpot. ‘Mevrouw, het is een straathond, die overleeft het wel”, zei de stem aan de andere kant van de lijn toen ik het Dierenasiel belde. ‘We zijn nu overvol, bezig met een sterilisatiecampagne.  Belt u eind september terug.’

 Een dierentuin vind ik deprimerend. Een bezoek van mij aan Artis in Amsterdam liet een trauma achter. Ik kan niet kijken naar dieren die versuft achter hekken liggen, alleen om de mens een plezier te doen. Ik kijk liever nog naar al die natuurfilms van National Geographic. Maar een dierentuin is echt niks voor mij. Ik wil best geloven dat de dierenliefde die ik nu heb, gevormd is door ‘Wij en de dieren’. Ik heb daarom ook een stille wens dat het programma terugkomt, wellicht niet met dokter Van Ommeren, maar met een andere dierenarts of dierenliefhebber. We zouden het dierenleed en de nonchalance waarmee we met dieren omgaan wat kunnen indammen of zelfs doen verdwijnen. Wie weet.

Je zal het niet geloven: die aardige meneer van het Dierenasiel is net langsgekomen. De dieren achter hekken op stenen vloeren is niet de oplossing, ik weet het. Ik heb zelfs geen bezwaar om die hond eten te geven, maar ik heb wel bezwaar om haar door elke willikeurige straathond te laten bespringen met de kans op nog meer zwerfhonden. Ik ga mijn buren lief aankijken en ze vragen of we niet samen de kosten kunnen delen voor het steriliseren van die hond. Als het niet lukt doe ik het maar in mijn eentje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *