Wasi met een krabasi van woorden: Owruyari 40 jaar Onafhankelijkheid

Ergens schreef ik op Facebook:

‘Ik vier onafhankelijkheid in mijn hoofd en niet op een plein van grind…Het grind dat alle groei van groen platdrukt en wegmaakt, geschiedenis vertrapt van wat ooit is geweest. Van bloed, zweet en tranen van groepen en rassen die ooit eens samen kwamen.’

En toen kon ik geen woorden meer vinden, ik kon mijn creatief gevoel niet vinden en wilde ook niet meedoen aan de Srefidensi Powema neti. Karin Lachmising die dit evenement organiseerde had me 2 weken bedenktijd gegeven. Ik had toch nee gezegd omdat ik geen woorden kon vinden. Ik wist niet waar ze waren. En toen zat ik op mijn kussentje op de houten banken in het Amfitheater in de Zoo.

Ik heb een wasi, een kruidenbad van woorden op de owruyari van 40 jaar Onafhankelijkheid gekregen. De 40 woordkunstenaars hebben in een grote kapa kruidenbladeren van herinneringen van het leven, van pijn, van modder, van mama Sranan gemixt en mij geplengd met weeklagen, hoop en liefde. De Aneysi wiri van troost drong tot in mijn poriën en baande zich een weg naar mijn hart. De traditionele dansi had plaatsgemaakt voor woorden die mij lieten meetrillen op de dron van Bongo Challie, de drum die me dwong om mee te zuchten en ook wel te glimlachen.

Den bar en puru: de bende van veertig. Karin Lachmising met haar koffer vol hoop en lach; een overlevingsmechanisme die in deze dagen nergens te vinden is. Nu weet ik het; Karin heeft haar koffer gevuld. De dansi van Hans Breeveld die 7 keer in de week, elke dag danst en zo op 1 plek blijft staan, de mofokoranti waar nergens een kantoor van is. De sref srefi Srefidensi van Ismene Krishnadath, een geniale woordspeling met het woord waar dit alles mee begon. De taal van Alexander Tolin die ik wél verstond, ook al moet je mij niet vragen naar de vertaling. De archieven van Rita Tjien Foeh, die uit de archiefdozen rezen om het verhaal van 40 jaar te vertellen. Obed Kanape, een jonge zwarte engel waarmee ik voor het eerst de lucht mocht delen in het Surinaams talendal. Anoushka Blanca die ons vroeg wakker te worden: opo, opo, kondre! Sherida Mormon die ons fel porde om te innoveren! Meer meer innoveren! Alida Neslo met haar muilkorf en kreet van drie regels toen ze die losliet: wat doen we toch met onszelf, wat doen we toch met Suriname? En dan die spelbreker, die geen spelbreker wilde zijn en onze onafhankelijkheid terug gaf als het toch zo was; een bedrog dat ‘democratie’ heette. Paul Middellijn was geen spelbreker met zijn snijdende poëzie. Hij had de avond niet verpest.

Aan Paul wilde ik zeggen: ik neem die onafhankelijkheid wel, al is het maar voor vandaag!

Waw, ik heb mijn woorden gevonden. Ik hoef ze niet te herhalen.  Dankjullie wel!

25 november 2015