The chosen few Seattle Universiteit - Amerikaanse literatuur

Ik was al begonnen met tikken, maar waarschijnlijk werd het programma moe van mijn extatische kreten steeds. Ik zit achter een iMac in de biblotheek van de Seattle University en je zal maar zelf moeten lezen wat ik hier doe en ben komen doen. De Amerikaanse literatuur verbindt en bindt achttien mensen die van de hele wereld bij elkaar zijn gebracht om te leren van en over de Amerikaanse literatuur. Het is vooral de bedoeling dat wij, bij terugkeer, in onze curricula (in mijn geval bij de Schrijversvakschool) Amerikaanse literatuur opnemen. Wij gaan dus ook leren hoe die verschillende syllabi en curricula samen te stellen en uit te voeren in ons land. Is dat niet fantastisch? Ik voel mij echt een bofkont hoor. Trouwens, alle andere participanten ook. Het is bijna een emotionele belevenis elke keer wanneer we verwend worden met al dat literaire snoepgoed! Als eerste hadden we een boekenpakket van maar liefst 22 boeken op onze kamer die we zullen gebruiken tijdens onze colleges. Kijk, dat zijn luxes voor die poti-landen als de onze. 1 Boek kopen is een luxe, en over al die heerlijke naslagwerken, poeziebundels en wat al meer praten we niet. Ik moet het vaak hebben van de sympathieke collega’s uit Nederland, en ook bedelacties hoor, die het dan echt over hun hart strijken wanneer er een nieuw boek uit is, om die voor me te sturen. Ja toch? Intussen zijn we professionele boekenbedelaars geworden en omwille van het doel, lezen, blijf ik bedelen. Dus je moet je voorstellen, mi bari toen ik die stapel zag en ik hoorde dat ze van mij zijn. Er komen sowieso nog meer heb ik gehoord van de programma-director Charles Tung, een alleraardigste man die zijn uiterste best doet om met zijn team het ons naar de zin te maken deze zes weken.
Het literaire landschap van Amerika is voor mij een totaal nieuw terrein, en natuurlijk heb ik wat vertaalde boeken gelezen, maar Amerikaanse letterkunde is toch wel wat anders. Waw, waw, waw. Vandaag hadden wij een Indiaanse auteur(de term Indian wordt gebruikt) Sherman Alexie.
Ik zit alleen in de lobby van ons appartement, waar ik met drie andere collega’s verblijf en weet niet waar ik moet beginnen om dat haast spirituele gevoel wat iedereen was opgevallen, op te schrijven. Wat een prachtmens die Sherman Alexie! Wij hadden wat verhalen uit zijn verhalenbundel gelezen en mochten vragen stellen of opmerkingen maken. De eerlijkheid en openheid waarmee deze robuuste Ingi(Ik heb voor het eerst in mijn leven zo een grote en lange Indiaan gezien) zijn relaas deed was zo voelbaar. De scherpe analyses vonden hun hoogtepunt in een opmerking van een van de participanten uit Cameroon die sprak over identiteit, en wat dat is. De passages uit sommige boeken zijn zo universeel. Je gelooft het niet; een paar van ons hebben zitten tranen. Ik zat daar en luisterde en voelde de pijn van ‘minorities’ van de genocide van de indianen in Amerika, al die raciale toestanden van het heden, ons zwart of bruinbewustzijn. Ik kon het niet meer volhouden; er waren passages in de verhalen die je zo in Suriname kon plaatsen. De meeste kritiek krijgt hij van zijn eigen mensen, maar he does not care. Hij schrijft, die eeuwige zoektocht van schrijvers, hij put uit zijn omgeving. ‘We are here to offend readers’. Ik heb nog wat aantekeningen gemaakt van dat prachtige seminar, en ga er zeker op terugkomen. Jullie weten dat ik sinds 150 jaar afschaffing van de slavernij (en bij de redactie van wijlen Fred Budike’s boek, De Vroegernij) een totaal andere visie heb op onze geschiedenis en die vooral vanaf het zwarte perspectief wil bekijken. Op de welcoming dinner hadden vele collega’s hun traditionele kleding aan. Men (mijn facebookvrienden) vroeg mij waar de mijne was. Ik vertel het verhaal hier dat ik geen koto’s draag omdat het in eerste instantie bedoeld was om de zwarte vrouw minder aantrekkelijk te maken voor de witte slavenhouder. En natuurlijk hebben ze er hun eigen ding van gemaakt, maar het antwoord wat Kusi uit Cameroon mij antwoordde zal ik nooit vergeten: YOU ARE CELEBRATING YOUR COLONIZERS HISTORY. Potverdorie, hij had gelijk ook nog! Culturele dilemma’s, zoveel culturele dilemma’s. Ik weet. Zo ervaart Sherman Alexie ook de meeste kritiek van zijn eigen mensen. 4th of July vieren is voor Indianen in Amerika ook alleen maar een herinnering van pijn en wat al meer.
Maar goed, met die gedachten sluit ik deze eerste blog af. Wij hebben morgen een toffe dag weer voor de boeg. Ik schrijf zeker nog meer teksten over Sherman Alexie. Beloofd!
Bye for now!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *