Stress

Volgens mij is 2013 het jaar van de feesten, en vrije dagen… Er heerst een massale feestkoorts of Carifesta dolheid. Ied ul fitre, Dag der inheemsen, dag van de dit, dag van de dat. Weet je wat er bij mij aan vooraf gaat? Ik krijg last van haaststress: alles moét voor die datum, want dan zijn de winkels dicht, je moét dat stuk af omdat ze dan vergaderen. Je moét gaan naar pompstation omdat je terloops nog in de krant of Facebook had gelezen dat de olieboot niet is gearriveerd en je weet wat dat je op 1 streepje rijdt en je maakt een tyuri, want dat betekent in rijen staan.crazylady

Je tikt per ongeluk twee keer de naam in de aanhef van een brief waar je al een PDF document van heb gemaakt, en je pas erachter komt wanneer je die brief in de enveloppe schuift, nadat je zovele misprints heb gemaakt en ook nog weinig printpapier heb en niet meer naar de Kantoorboekhandel kan omdat die om half vijf sluiten. Je snel naar de Chinees op de hoek gaat om wat hondenvoer te halen omdat het je laatste pak is. 4 Vrije dagen zijn lang. Lethargisch lang.

Je in de koele aircolucht van de supermarkt staat en je ogen over alle producten in de schappen heen gaat en vergeet waar je eigenlijk voor ben gekomen. Je probeert de zinnen te herhalen. Binnensmonds. Je ziet jezelf de sleutel in het slot draaien. Wat was het weer dat ik moest kopen? Niks. Je staat voor een paar seconden en staart naar een voorbijganger die je buurman blijkt te zijn van om de hoek. Je reageert niet wanneer hij iets vraagt en schrikt wanneer je je naam hoort en je uit die herinnering die je zo hard nodig heb wordt verstoord. Je geeft een zwak lachje van herkenning aan de buurman, want wat moet je anders. Hij zwaait altijd zo aardig vanaf z’n balkon in zijn ontblote bovenlijf met een tandenstoker in zijn mond nadat ie heeft gegeten en je zijn boeren hoort tot in je woonkamer. En ook al staat de tv hard aan en je het gegil van bisschop Meye hoort die bezig is de zovele duivels die ons teisteren te verdrijven. Over duivels gesproken, het gegil werkt blijkbaar want die andere achterbuur heeft die hond van die ketting bevrijd. Ik heb waarlijk meegebeden samen met meneer Meye tot God om mij en die arme hond te bevrijden van de ellendige ketting en mij van dat gejank. Mensen zijn wreed. Buurman maakt een tyuri naar me wanneer ik niet enthousiast reageer en loopt verder.

Schoorvoetend loop ik langs de rekken, in de hoop dat de producten associaties oproepen. Ik zie blikjes: ‘Ah, hondenvoer!’ Dat was het.

‘Ey Ruth,” zegt mijn telefoon. “Waarom doe je niet mee met Carifesta? Ik heb je naam nergens gezien.” Mijn hoofd zegt dat ik die drukte fysiek niet aankan. Omdat het een collega schrijver is zeg ik met opzet: “Schrijvers moeten schrijven. Vooral wanneer ze beginnende zijn.”
“Ach je kletst.”
“Doe jij mee dan?”
“Ja, maar ik zit in die orga. Het is best druk en gezellig hoor. Alleen is het zo een bruya allemaal. Alles op het laatste moment!”
“ Ok,” zeg ik en denk: ojee ik moest nog iets kopen…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *