Steriele boekenwurm

Ik stel me zo voor dat veel mensen die de leeftijd van 70 voorbij zijn soms de geest krijgen om eens eindelijk de boeken die in al die jaren zijn gekocht, gelezen en stof hebben gevreten, weg te doen.
De stem van mijn oom aan de telefoon overrompelde mij: ‘Ik ga boeken wegdoen, je moet nu komen kijken.’
In al de jaren dat ik met boeken bezig ben, heb ik intussen geleerd niet te enthousiast te zijn over schenkingen. Berghokken en stoffige studiekamers worden opgeruimd en owee als je ondankbaar kijkt. Vroeger kon ik het mij niet permitteren om kieskeurig te zijn. Nu ben ik genadeloos. Ik weiger vergeelde, half gescheurde, muf ruikende, met boekenvisjes zwemmende, nietszeggende, niet relevante boeken te accepteren.
Met tegenzin en een geforceerde glimlach keek ik naar de oude dozen die samen met stapels boeken verspreid lagen op het tien-bij-vier-meter terras. (Bij sommige oudere ooms durf en kan ik niet eerlijk te zijn) Mijn ogen zochten gevoelsmatig op het erf een brandstapel: mijn lichaam begon te kriebelen, ik hoorde boekenwormen lachen.
‘Kijk hier, zulke goede boeken! Je tante heeft me al lang gezegd dat ik ze moet wegdoen.’
‘Ehm, jaa…ja ja’
‘Ik heb ze al vanaf de jaren zeventig. Je kan ze toch voor je school gebruiken?’
‘Ehm.’
‘Deze boeken vind je niet meer hoor!’
‘Ja.’
‘Begin dan, heb je dozen meegenomen?’
‘Nee.’
‘Oke, dan mag je deze twee alvast lenen.’

Het enige waar ik in geïnteresseerd was waren de proza en poëzie boekjes geschreven door Surinamers die niet meer in de druk zijn. En juist die wilde Oompie niet wegdoen. Uiteindelijk kon ik toch 27 van die platte boekjes meenemen. Gelukkig zaten er dubbele exemplaren tussen.
Alle andere had ik al…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *