Ik verkoop een product dat woordkunst heet bij de Schrijversvakschool. Het is niet makkelijk om door te breken in die wereld van dat ambtelijke, bureaucratische, cultuurarme denken. Tja, wat is cultuur. Ik wil niet smijten met vage of brede begrippen, maar 8 of zelfs 10 jaar terug begon ik heel ambitieus te denken dat ik een schrijfschool of instituut zou opzetten waar mensen net als ik begeleid zouden worden in hun creatieve schriftelijke expressie.
Nogmaals, wanneer je 2 maanden lang Chicungunya hebt, is er genoeg tijd voor zelfreflectie…Ik ben onlangs bij een Marketing deskundige een schrijfprojectje gestart en ik merk steeds meer dat je creatief schrijven echt bij alle disciplines kan inzetten. Mijn client is een topmanager en ik vraag me af of ik ooit zover zal komen in deze sector: onderwijs in Creatief Schrijven verkopen. In Suriname, moet ik aan toevoegen. Zal ik ooit in staat zijn om tenminste 20 procent van de literaire bevolking tot creatief en literair schrijven te bewegen, te inspireren. Ik denk het niet. Niet in dit leven tenminste. Ik hoor zo vaak dat mensen niet van lezen houden, geen tijd maken om te lezen, alleen lezen omdat het voor de studie nodig is en dat soort mentale weerstand. Die topmanager zei iets pakkends:’ ik koop alle boeken die ik nodig heb, ook al lees ik ze niet, de ruimte waarin ik loop ademt al intelligentie.’
Ik droom nog steeds van een schrijfwerkplaats waar getalenteerde, bezielde mensen achter computers tikken en lappen tekst produceren. Sterke, goed beredeneerde zinnen schrijven, durven te schrijven over taboes, dingen die hen beroeren en gewoon gelezen worden.
Do the dream las ik eens. Wel…
Ik vind beide stukken heel mooi gudu. Ik doe hard mijn best om niet te klagen over de pijnen. mi anu mi anu mi anu. Veel liefs en brasa. Celestine