Het gemak van de mannenmens

Ben ik nou echt achterdochtig wanneer ik naar het nummer op mijn mobiele kijk en het nummer zie van de schilder die het plafond van mijn huis is komen verven om half tien in de avond en denk: deze wil seks? Mijn plafond moest een verfbeurt omdat er vochtvlekken te zien waren. De verhuurder had alles geregeld en vorig weekend waren mijn ramen de hele dag open om de verflucht kwijt te raken. Ik was echt tevreden over de snelheid en netheid waarmee de schilder het werk deed. Ik had wat sap in huis gehaald. Het is een gewoonte van mij om werkende mensen iets te drinken aan te bieden, maar hij weigerde, want hij dronk tijdens het werk alleen maar water. Hij had een eigen fles meegenomen. Ook goed. Die dag regende het pijpenstelen en toen ie klaar was dacht ik wacht even, ik haal een blikje bier voor de goede man. Je babbelt over het leven, over Suriname, heel spontaan en het belangrijkste dat ik had onthouden was: “Mevrouw, mi ne span nanga politiek, het leven is te kort. Ik werk, ik eet, ik leef.” Ik heb die herinnering van tijd tot tijd nodig.

Dus toen ik het nummer zag op mijn mobieltje op dat late uur, verscheen er een frons met een grote wrevel op mijn gezicht. Ik nam niet op. Ik kon mij op dat moment niks bedenken dan dat die man mij vast wilde versieren, en dacht hey die woont alleen, het is een aardig iemand en ze babbelde zo spontaan, die zal wel willen. Daar moet ik mijn ‘echte schilderkunsten’ eens laten zien. Ik heb vaker in dergelijke situaties gezeten, maar keer op keer vergis ik me omdat ik nooit een achterdochtige inslag heb wanneer een man mij benadert. Wat mij steeds verbaast is het gemak waarmee mannen vrouwen benaderen voor intiem contact. Als ik echt naïef was geweest had ik dat telefoontje beantwoord, wellicht een gezellige babbel gehouden, en hem uitgenodigd om te komen. Mijn vermoeden werd bevestigd toen hij de volgende dag heel schichtig naar me keek en de volgende woning in ging. Mijn blik had hij begrepen.

De week had mij zoveel verdriet en angst gebracht: het nieuws van de groepsverkrachting van een jonge vrouw, de ‘bekogeling’ van de vier criminelen, mijn hond die achter elkaar schuimbekte en gal spuugde, en alsof de wereld om me heen niet erg genoeg was, reed ik een kind aan van ongeveer 4 jaar. Ik was niet in vaart, toen rond een uur op een godverdomse dag, een jongen voor mijn auto rende. Ik remde. Ik hoorde een klap. Ik stapte uit mijn auto en zag een kindje met bloed aan het hoofd. Waren mijn remmen niet goed, had ik over dat lijfje gereden. Het beeld is er nog…

Met al die emoties komt er dan zo iemand je nog eens ‘gemakkelijk’ lastigvallen.  Het verbaast me steeds weer dat mannen heel gemakkelijk over vrouwen denken, en ook heel gemakkelijk met ze omgaan. Meneer Breeveld, parlementariër en voorzitter van zijn christelijke mannenorganisatie hoor je dan via de radio allerlei buiten-de-realiteit-om-fabels vertellen over de man, en hoe die zich moet gedragen en allerlei moralistische nonsens. Met geen stom woord is over die verkrachting gerept terwijl menig vrouw in Suriname weer wordt herinnerd aan de angst om als vrouw-zijn in dit leven te staan. De samenleving is behoorlijk in beroering over de criminaliteit van de dag die steeds griezelige vormen aanneemt, en zo een leider zwijgt en organiseert notabene een ‘Papa Wiki’, een week voor de vaders; want zondag is het vaderdag. Wat mannen zich niet realiseren, omdat het voorstellingsvermogen kennelijk daar niet toe in staat is, dat het een heuse bedreiging is om als vrouw rond te lopen. Hoe kun je immers vrij zijn wanneer je zelfstandig woont, achter slot en grendel, je ogen elke keer wanneer je je huis in stapt voor en achter je om moet vermoeien om te kijken of er niemand in is, de gedachte je achtervolgt om aangerand te worden door niet één maar drie verkrachters. Het is DE nachtmerrie van elke vrouw. Ik ga erbij rillen wanneer ik dit schrijf. Ik heb tenminste twee dierbaren wie dit is overkomen. Een ervan is al overleden, de andere leeft nog en heeft intussen een verminkte ziel.

Want zo een verfman zou ik dan zelf hebben uitgenodigd, niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *