Ik loop al een paar jaar met het idee Oprah Winfrey een brief te sturen. Het wordt nu echt te gortig, met al die decadente onderwerpen. Voorheen keek ik met interesse naar thema’s die universeel waren zoals incest, mishandeling binnen het gezin, zwart/wit relaties, mensenrechtenschendingen en dergelijke. Mensen gaan relaties die ze met elkaar hebben en hun leven meten aan wat op deze tv programma’s te zien is. En wij, Surinamers worden overspoeld met banaliteiten van anderen, terwijl we onze eigen problemen hebben. Het is toch te gek al die beelden waar met kado’s wordt gesmeten. Intussen kruipen arme mensen als ratten ’s nachts uit de getto’s van New York op zoek naar wat eten of leven. Ik vraag mij af of ik de enige ben die daar zo naar kijkt, naar de invloed van deze decadentie. Het is zelfs al zover dat Suriname make-over shows op tv heeft! Personen ondergaan een metamorfose die helemaal niet passen bij de persoonlijkheid. Je wordt verrast door een tv-ploeg, je hele huis wordt overhoop gehaald. Vaak zijn het dan mensen die al een redelijk goed inkomen en onderkomen hebben. Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Bij terugkeer is alles veranderd en we zijn gelukkig want alles is gratis. En dan precies doen zoals ze dat bij Ophrah doen. Verrast, handen voor je mond en met een beetje acteertalent kun je ook nog tranen laten. Natuurlijk zou ik het leuk vinden als ik een huis kreeg met het liefst mijn favoriete kleuren, de nieuwste flatscreen televisie, een terras met uitkijk, goede beveiliging, een paar kersenbomen op het erf, de nieuwste computer met een gigantisch geheugen, een tv in de muur en een speciaal ingerichte schrijfkamer met laptop aan een Mahonie houten bureau en dan nog een fauteuil waar ik dan bij de duurste bureaolamp mijn boeken zou lezen. Ja! Dat zou ik zeker willen! Het meest frappante is dat ik word gebeld om te kijken naar Ophra: “Ruth, kijk! ze deelt weer uit!”
Kunnen we niet gelukkig zijn met de dingen die we hebben? Intussen vinden we het gek dat tienermeisjes en jongens zichzelf prostitueren om belminuten of een ipod aan te schaffen. Je op straat een bitch wordt genoemd als je niet reageert op de pstt..Onze mannelijke jeugd loopt met de jeans onder de billen. (Met x-benen heb je nog het geluk dat zo een broek aan je lijf blijft). Welke waarde wordt nog gehecht aan de warmte en liefde van een gezin, een knuffel of een bok omdat je te luid hebt geboerd. Dat uurtje dat familieleden bij elkaar zitten en de dag doorpraten, lachen en luisteren naar een opa die steeds dezelfde nostalgische verhalen vertelt?
Ik wacht op het moment waarop Surinamers massaal naar de ‘shrink’ (psychiater/psycholoog) gaan om problemen over het onzekere karakter om veel te kleine borsten op te lossen en dat voor de buis.
Ja, sorry jongens. Vandaag krijgt Oprah de schuld.
6 gedachten over “Een beetje boos op Oprah”