De Gunya…the experience still continues

Ze zeggen in al die spirituele en alternatieve boeken dat lachen goed voor de gezondheid is. Terwijl ik dit tik gaan nog steeds scheuten van pijn door mijn hele lichaam en ik lach. ‘Gunya’ was het woord dat ik gisteren hoorde van een lieve vriendin die ondanks ze zichzelf in quarantaine hield, het virus te pakken heeft. Ze vertelde dat haar buurvrouw gebogen en gebukt langs liep en zei dat a Gunya e kir en. We hebben aan de telefoon om het woord gelachen. Ik wilde eigenlijk niet meer over Chicungunya praten, maar het is onvermijdelijk.
Toegegeven, de correcte articulatie van het virus geeft velen nog problemen en Surinamers zijn creatief, dus je krijgt er allerlei varianten op.  Chicken-gunya, siki-gunya, sikpunya (wat ik erg seksistisch vind), chiwawa en wat al meer.
Behalve verschillende uitspraken heb je ook verschillende geluiden die eruit komen. Mijn buren zullen denken dat ik  heftige orgasmes krijg. Niks daarvan: door de knieën gaan en hondenvoer in hun eetbakken doen is een motorische beweging geworden die onbewust oerklanken laat.

‘Mevrouw Sanajong, ik wil u niet ontmoedigen, maar ik heb patiënten die hun zevende week al ingaan. Een heeft ontslag genomen omdat ze niet kan werken.’ Mijn zoveelste doktersbezoek, in de hoop andere medicatie te vinden, was niet echt de vrolijkste. Ik heb vanaf 21 september de Gunya. Dat is dus bijna 4 weken op een paar dagen na. De Schrijversvakschool zou in principe moeten beginnen, maar alle docenten hebben de Gunya. We kunnen nog geen data vastleggen. Frustrerend allemaal. Ik moest een belangrijke afspraak met een potentiële client afzeggen omdat ik niet op mijn benen kon staan en me erg zwak voelde deze week. Naar de supermarkt rijden en boodschappen halen lijkt wel meedoen aan een marathon. ‘Klassiek verhaal’ zei een andere artsenvriendin die me regelmatig een app stuurt om te vragen hoe het met me gaat. Ik heb veel artsen als vrienden en toen ik Prednison voorgeschreven kreeg schrok ik wel even. ‘Mevrouw Sanajong, je loopt na 1 week weer, maar het is uw keuze.’ Ik heb al mijn artsenooms en vriendinnen plat gebeld om te vragen wat de bijwerkingen zijn. Het is een zware medicatie en toen ik de bijsluiter las werd ik helemaal paniekerig van binnen. Andere vrienden zeiden ja, doen, andere weer, nee, ik verzoek je, niet doen! Pas op met je nieren en je lever. Ik kreeg van mijn vader wel een liter van die papayabladerensap [OMG] die geen werking meer op me heeft. Mijn kaken raakten spontaan los, bij de gedachte van dat beetje drinken elke dag twee keer. Vooral op die nuchtere maag. bleh! Een Javaanse traditionele genezer kwam op tv en vertelde dat we geduld moeten hebben wanneer we het sap drinken. Geduld, geduld, geduld. ‘Mevrouw Sanajong, drie maanden, als u de chronische vorm heeft.’

Een spirituele vriend die de korte versie had gekregen van de Gunya zei me dat ik niet in die ‘depressieve mode’ moest hangen, want dat gebeurt zeker met je wanneer je de hele dag naar het plafond staart in pijn en niet kan slapen. Hij stuurde me verzen van de Koran (voor het eerst overigens) om te citeren. De pijnen gingen niet weg, maar ik voelde me wel stukken beter van binnen. ‘Drijf die pijnen uit je gedachten, en niet zeggen, het helpt niet.’ Je weet dat soort positieve praat. Ik moet eerlijk zeggen, ik voelde me wel beter na die peptalk. Ik doe een soort meditatie en ik heb geen angst meer. Althans…ik verwacht gewoon dat ik volgende week die nieuwe lipstick kan gebruiken om mijn bleke, licht gezwollen gezicht op te vrolijken. De selfies die ik maakte van mijn dikke benen, handen en gezicht leverde me de leukste opmerking: ‘Je lijkt op een droevige hond!’ Ik ging stuk!
Het enige positieve aan de Gunya is nog dat ik alle seizoenen van ‘Orange is the New Black’ heb bekeken via internet en mijn Kindle weer heb opgeladen om te lezen. Nee, dat is niet het enige; boodschappen worden voor me gehaald soms en ik krijg lieve telefoontjes met wensen van beterschap en zoveel advies dat ik alles vergeet.

Dan nog zoiets: er is geen Parakof meer te verkrijgen bij de Apotheken. Verdorie! Het hele land heeft zowat het virus en de basismedicatie is niet te verkrijgen. Dat is toch werkelijk te gek voor woorden in dit land! Ik kreeg deze week 15 stuks Paracetamol en 6 stuks zetpillen tegen koorts. Dat is 2 1/2 dag medicatie! Onvoorstelbaar. Een vriendin uit Nederland had heel in het begin een grap gemaakt of ze paracetamol met codeïne voor me moest posten.  Althans, ik had die opmerking als grap ervaren. Heel stoer had ik een tyuri gemaakt. Wat denk je wel! Vanmorgen schaamde ik mij omdat er op terug moest komen. Laten we hopen dat ze mijn postbus bereiken…Dit is toch werkelijk te gek: we zitten in een nachtmerrie die doet denken aan beelden van Afrika waar grote aantallen mensen ziek zijn en suf uit hun ogen kijken, in de hoop dat er hulp van buiten komt. ‘Afrika-Porn’ is de term die ze ervoor gebruiken. Nou ja zeg. Onvoorstelbaar! In Jamaica http://www.caribjournal.com/2014/10/14/jamaica-in-national-emergency-due-to-chikungunya-virus-outbreak/ is een crisis afgekondigd. Hier lacht de minister nog en meldt dat er nog een virus aan komt: de Zika. Whoopie, ja hoor Minister blijf maar lachen!

Enfin, ik ga positief doen…mijn ogen sluiten en visualiseren dat ik de pijnen uit mijn lijf masseer.