Blog: Hoezo verslaving?

 

SHARON SINGH

Zwart! To die for, bitter en heerlijk. Dat is het voor mij en niets anders. Punt. Het water loopt mij al in de mond bij het zien ervan. Die geur maakt je gek. Een rijke romige melange van gebrande koffieboon. Vanzelfsprekend smacht je naar meer. Het is puur, bijna maagdelijk. Verslavend, dat is het juiste woord. Toch vindt Ruth dat het een makkelijk ‘ding’ is. Hoezo dacht ik. Mijn verslaving en dat van anderen is heus niet zo onschuldig. Ik heb even niet onderzocht of koffie wereldproduct nummer 1 is. In elk geval is het bekend dat arbeiders in beide industrieën worden uitgebuit bij het planten en oogsten van de vruchten. De Europeanen verdienen grof hieraan, terwijl arbeiders uit Afrikaanse landen en landen in Zuid Amerika tegen hongerlonen werken. Puro Fair Trade is een uitzondering; die bieden koffieboeren een eerlijkere prijs aan voor hun koffiebonen. Daarom betaal je ook iets duurder voor deze koffie. Planters krijgen een extra premie die geïnvesteerd wordt in bijvoorbeeld onderwijs. Dat zei een vertegenwoordiger van The Wineshop tijdens de introductie van de koffie in Suriname.koffie 1

Kind slavernij

Met een christelijke opvoeding heb ik altijd geprobeerd om binnen de perken van de kerkelijke beginselen te leven. Liberaal; inderdaad klinkt dat saai. Die barstende hoofdpijn komt zeker van de tweestrijdige gedachten. En dat alleen omdat ik een koffieleut ben. Mag een mens geen lustu’s meer hebben? Moet ik elke keer aan die erbarmelijke omstandigheden denken waaraan veldwerkers elke dag worden blootgesteld? En kinderen die nog steeds uitgebuit worden door rijke planters? Als nazaat van een immigrant ben ik mij degelijk bewust van armoede. Uitbuiting was in de tijden van mijn grootouders de normaalste zaak. De naweeën daarvan hebben zich tot in de vierde generatie gemanifesteerd. Moeder schoof toen gewoon een bordje rijst met soms zout en wat uien en peper onder je neus. If i wani i naf’ fu nyan en. Trouwens, er was niets meer in huis en had tegenstribbelen dus totaal geen zin. Praat me niet over die armoede. En het is zeker niet om meelij op te wekken. I know everything about the hood and the block. Niet die Jennifer Lopez ‘Jenny from the block’ maar meer de rauwe, uncensored versie. De oude vervallen woning – waarin ik met mijn broer en zussen woonde – aan de Koendjibiharie weg te Nieuw Amsterdam, was nog net geen krot. De houtenvloer had grote spleten en de vloer kraakte bij het lopen. Ongewenste viervoeters zagen dat waarschijnlijk als een open invitatie. Voordat je het goed en wel besefte had je een muizenkolonie in huis. Maar wat misschien het ergste en meest traumatische was uit mijn kinderjaren, waren die smerige vliegende kakkerlakken. Overdag verschuilen ze zich in spleten en gaten en ’s avonds komen ze uit hun hol om voeding te zoeken. Het viel helemaal niet mee met de weinige verlichting van de koko lampu. Ik griezel van de herinneringen wanneer die insecten in het donker rechtstreeks op je vliegen. Zoef is het enige dat je soms hoort ,en dan voel je dat beest dat lichtjes beweegt over je lichaam met zijn vieze poten. Ik gilde het altijd uit!Ik ging dood! Eng!
Maar dat een simpel onderwerp als koffie in staat is zoveel herinneringen naar boven te halen, had ik niet voor mogelijk gehouden. Deze donkere jaren uit mijn kindertijd stop ik liever zo snel mogelijk in een doos en doe het vervolgens op slot met een gigantisch fosten aluminium hangslot. Dat er een verandering moet komen aan mijn drang naar koffie is zeker. Dat is de aanleiding voor deze sentimenten. Ik hoor het lied al, ergens in mijn onderbewustzijn. Gonna make a change in my life….I’m starting with the man in the mirror. Asking him to change his way…The Great M.J. Die ommekeer komt ooit…Mijn eigen koffieboom staat er al. Ik geloof in mijn eigen zweet bloed en tranen. Ook al is het uit een soort egards naar onze sterke voorouders toe; immigranten en slaven.

De eerste kennismaking met die vers gemalen koffie zijn uit mijn kinderjaren. Pikzwart, sterk en een kruidige aroma Ik heb zelfs de rode bonen bij de buren geplukt. Die waren rond en hard. Zorgeloos huppelende en rende ik over de grote naast elkaar gelegen velden op Peperpot. De boeren plantten daar koffie en cacaobomen. Enthousiast brachten we de bonen voor mijn moeder. Na het pellen werden die pitten in de zon gedroogd en vervolgens bruin geroosterd in een grote pan. Dàt is dat heel ding! En niet die instant-koffie vol bijsmaken. Bah! Voor mij maar een bakkie van dat verboden spul uit mijn kinderjaren.

Verslaving

Welke verslaafde geeft toe dat hij verslaafd is? Bij het horen van het woord, denk je meteen aan hasj, cocaïne of alcohol. Maar dat zijn de zware boys. Als je ’s morgens naar het werk gaat en geen letter op papier krijgt, je steeds gaapt, en je gedachten steeds naar dat sterke, geurende kopje koffie afdwaalt, dan weet je het! You are addicted. Je hebt een oppepper nodig! Wat kan je anders gebruiken dan die warme bittere zwarte drank? Nu je dat toch niet onder ogen wil zien, is er toch goed ­­nieuws voor de koffieleuten. Volgens diverse artikelen gepubliceerd door wetenschappers is koffie heus niet slecht voor de gezondheid. Integendeel heeft het anti-oxidanten. Stoffen die je beschermen tegen bepaalde ziektes. Mooier nog, het zou een levensverlengend effect hebben. Je moet nou net een van die figuren zijn die steeds jonger uit wil zien. Dan is koffie net iets voor jou. Het werkt ook nog faseliftend. Nu er toch zoveel voordelen in een eenvoudig boontje zit, wil je natuurlijk voor eeuwig die koffie gebruiken. Alle bijeffecten zoals hoofdpijn, rusteloosheid, en prikkelbaarheid vergeet je het liefst zo snel mogelijk. Dat is ook de reden waarom het in de Ayurveda wordt afgeraden. Die beslissing zal je toch zelf moeten nemen. Doorgaan of niet?

Waar je die notengeur helemaal niet had verwacht, is op de Rooms Katholieke Begraafplaats, waar twee maanden geleden de Dragemandey 2017 werd gehouden. De groep Marius Rust, winnaars van de wedstrijd, hebben na de competitie een show verzorgd. Den tyari schijn yere. Een lid zakte op de grond terwijl een met een been in de lucht sensuele bewegingen met de heupen maakten. Het publiek gilde het uit van de verrukking. Ik stond voor aan, want ik moest natuurlijk alles zien. Plotseling voelde ik iemand tegen mijn achterste schuren. Ik schrok me een aap; wie was zo vrijpostig? Vreemd genoeg werd de aandacht door iets heel anders opgeëist. Een parfum van die bedwelmende koffiebonenmelange. Hoe was dat mogelijk! Ik keerde me half om en op dat moment stond de tijd stil. Een ondeugend uitziende boeroe dame met lange vlechten en brede smile hoorde ik in de verte tegen mij gillen “Kom uit de kast”. Mijn keel voelde droog aan in eerste instantie, mijn hart bonsde hevig. Achteraf bekeken moet ik erom lachen. Het is niet de eerste keer dat een vrouw avances maakt. LGBT- leden vinden dat er nog altijd op hun wordt neergekeken. Maar dat zou je niet denken bij al die geweldige poku’s als “Kom uit de kast”. Waar iedereen, kort, lang, dik, dun, gay en straight hun kont er los op schudt. Nee, we zijn veel toleranter nu dan bijvoorbeeld een paar jaar geleden. Dat is ook mede te danken aan het Nyun Sten Festival, waar Diego Lapar de kans greep om met zijn script de echte probleemstelling aan de kaak te stellen. Het heeft zeker weten ook een heteroseksueel als mij geraakt. Wie zijn wij om te oordelen? “We zijn allen Gods creatie. Homofielen en heteroseksuelen”, is de rode draad uit het script. Dat rijtje kan aangevuld worden met arm, rijk, dik, dun evenzo (koffie)verslaafden en niet verslaafden.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *