Blog: De perfecte aanmoediging

HANS GANDHI

Het leven is niet gemakkelijk voor mannen die ouder worden. Er is een dosis aan moed nodig om verder te leven als twijfels zich in je ratio beginnen op te stapelen en je bloedend hart bedolven dreigt te raken onder die last. Wanneer je keel bij elke tegenslag wordt dichtgesnoerd, omdat je als man de schuldvraag naar je toe trekt.   Dit, ondanks het besef dat je met geen mogelijkheid de situatie kon beheersen. Wanneer levensangst jouw zicht op het leven ontneemt, en moedeloosheid een dagelijkse ervaring wordt. Of als stille huilbuien elkaar in het geheim afwisselen omdat niemand mag weten hoe je zwakke gemoed aan het wankelen is. Als je dit alles diep in jezelf heb weggeduwd, is er dan ook niemand die zal begrijpen waarom jouw ogen uit hun kas vallen wanneer je uit een onverwachte hoek een goddelijke aanmoediging onder ogen krijgt.

Denk’ a tori, 50 jaar, geen feest. Ik, met mijn partner, mijn twee jongens, en die twee moeders, en mijn vriend komt met zijn twee kinderen binnenstappen. Een beetje verlegen geeft de oudste, een meisje, mij één van die fel gekleurde kartonnen tasjes. Wanneer je eentje krijgt, vermoed je direct dat er een cadeau in het papier is. Haar moeder probeert haar nog braaf ‘alsjeblieft’ te laten zeggen, maar ze verschanst zich achter die afwachtende houding. Wat doe je in zo een geval? Met een brede glimlach haast ik mij om het papier open te scheuren.

Mi ay kon so bigi. Mi ati dyompo. Een wierookhouder met een zittende boeddha. Niet een Chinese; die zijn van een andere makelij. Een Indiase. Deze boeddha is origineel. Mi ben kan krey. Volgens mij moet dat verlegen meisje dat gezien hebben. En ay kon so pikin: was ze bang of ongerust? Ik kon alleen maar naar haar staren. In mijn ogen waren niets te zien. Mijn grote ogen vroegen toen het moment voorbij was natuurlijk om uitleg. Hoe wist ze dat ik van dit soort dingen houd? Er zijn maar weinig mensen die het weten, volgens mij één of twee, maar de Boeddha … no man, dat is mijn ding. En zij was niet één van die twee.

Mijn boeddha zat aan het eind van die wierookhouder, met een rechte rug, in de lotushouding, het rechterbeen gevouwen over het linker. Zijn linkerhand rustte op de voetzool van zijn rechtervoet met de handpalm naar boven, zijn vingers waren gesloten. Zijn linkerhand was opgeheven met zijn handpalm naar voren. De kleine knobbels op zijn hoofd zagen eruit alsof ze elk moment konden openbloeien als de bloem van een waterlelie. Zijn zachte glimlach leek door een volleerde kunstenaar gekruld te zijn om zijn lippen. Vol eerbied tastten mijn vingertoppen de scherp afgetekende vouwen in zijn kleed af, als waren het de plooien in mijn leven. Wat dit ‘boeddha-cadeau’ op dat moment zo goddelijk maakte was zijn mudra, die houding van zijn handen. Moet je je voorstellen, 50 jaar. Natuurlijk, ik was verheugd. Maar mannen kennen op die leeftijd ook angst. Ik zat al in die dip. Weet je? Vervelende en pijnlijke situaties, allerlei emoties die door je heen scheuren, niet weten wat je moet doen, hoe verder te gaan. Dan die boeddha die zijn hand ophield en gebaarde, bijna beval: durf!

Ik heb haar niet kunnen uitleggen hoe perfèct haar cadeau was. De dag vóór mijn verjaardag heb ik vroeg in de ochtend, toen iedereen nog sliep, staan huilen. Ik werk nu al bijna twintig jaar in het Onderwijs en mijn vaste aanstelling binnen de overheid is nog steeds niét geregeld. Ik ben waarschijnlijk die klungel. Toch? Twintig jaar heb ik mezelf gegeven, geen werkdag gemist. No wan dey mi siki. En dan niemand, niémand die iets voor mij gedaan heeft. Terwijl ik trouw mijn werk deed, nooit iemand lastig viel die mijn zaken moest ‘regelen’. Ik heb nu niet veel jaren meer te gaan. Ik heb dus niks opgebouwd, geen pensioen. Niet eens spaargeld. Straks sta ik te bedelen. Stel je voor dat ik ziek word. Beroerte nak’ mi. Mi no dede, ma mi verlam. Moni no de. No wan sma e sorgu gi mi. Dan lig ik daar op straat met baba rond mijn mond, in mijn eigen schijt. No man! Wel, mi krey yere. Dit kon ik niet uitleggen op mijn verjaardag.

Mijn boeddha kreeg natuurlijk een ereplaats in de woonkamer. Want, als de Boeddha jou elke ochtend, voor je uit huis gaat, toelacht en bemoedigt, dan kom je uit die dip en kan je dag sowieso niet meer stuk. Die handlijnen raken zo geprint op je netvlies dat zijn beeld je de hele dag bijblijft. Net als die knobbels op zijn hoofd. Die zijn juichende voorboden van je succes voor die dag. Dat je zult opbloeien is gegarandeerd. Je hoeft maar de eenvoud van zijn kleed te volgen, en de wind strijkt die vouwen van de dag voor je glad. Dat brengt je geest echt tot rust. Maar niet alle dagen ervaar je dat.

Als ik vandaag naar de kunstbeurs ga kom ik waarschijnlijk thuis met niets zonnigs en een verzameling onweerswolken rond mijn hoofd. Niet dat die kunstwerken mij niet meer tot kunstbeoefening inspireren, nee, dat nog wel. Maar die kunstwerken van tegenwoordig hebben vrijwel niets verheffends voor mij in zich. Niets vernieuwends. Eeuwig die steeds terugverwijzende koppelingen met het verleden. Hoewel het geen zaken zijn als 8 december en klaagzang over de economische en sociale situatie binnen de samenleving: ik word daar moe van. Ik zou mijn zoon, die een schoolopdracht op de kunstbeurs moet uitvoeren, al kunnen vertellen wat hij over de thema’s kan opschrijven. Nog zelfs voordat hij de poort van de kunstbeurs gezien heeft. Dus die zonnige afsluiting van de dag is niet altijd gegarandeerd. Zelfs de Boeddha kan daar niet garant voor staan. Misschien hoort dat ook zo te zijn. De dag wordt eigenlijk toch ook elke keer afgesloten met een avond. Dat moet ik misschien doortrekken naar deze levensperiode.

Dat ik een levensperiode aan het afsluiten ben is voor mij duidelijk. Dat het woelige en gevoelige dagen met zich meebrengt heb ik nu in alle kalmte geaccepteerd. Met mijn familie en vrienden om mij heen zal het wel lukken om mij door die dagen heen te worstelen. Het kan ook niet anders. Na zo’n perfecte aanmoediging op mijn verjaardag heb ik nu de durf en het vertrouwen om de uitdaging van elke nieuwe dag met opgeheven hoofd aan te gaan. God zal mij bijstaan.

Dit artikel is een resultaat van de training Bloggen, gehouden in oktober 2017. Reageren mag altijd!