And the Chichungunya experience continues; de lange versie

Ik weet niet wat erger is: de artritis/reumatische pijnen over je hele lichaam, of de jeuk veroorzaakt door de puistjes over je hele lichaam. Ik heb de ‘lange versie’ van Chicungunya. Sommige mensen krijgen de korte versie, 1 nacht koorts, even of helemaal geen jeuk en 1 dagje niet kunnen lopen. De lange versie is 3 nachten koorts en 3 dagen bottenpijn, vervolgens 3 dagen puistjes en jeuk over je hele lichaam. Gezellig, ik ben de exacte tel kwijt, maar ben al 14 dagen of meer bezig met deze bone-breaking-pain ziekte. Ik vond de term ‘bone-breaking-pain echt een mooie vondst op internet!

De lange versie: ik heb mijn lichaam zien zwellen, klieren zien opzetten in mijn liezen, plotseling heb ik 2 knobbels op mijn achterhoofd (alsof er hoorntjes elk moment eruit kunnen groeien), mijn okselspier is gespannen en ik heb puistjes in mijn mond.  Onbeschoft die jeuk: zelfs in mijn handpalmen en onder mijn voetzolen! Met een haarkam jeuk ik aan mijn voetzool: 3 dagen lang. Een tante stuurt takken vol ‘Neem’ zodat ik daarmee kon baden, een andere stuurde Neem-olie. Mijngod; ik ruik bejaard (buku) en kan mezelf niet ruiken en word misselijk. Neem helpt niet. Ik ben naar de dokter gevlucht die me Polaramine geeft in de hoop dat het een anti-allergische werking zou hebben. Ik ben meer suffig en duizelig van die tabletten dan wat anders. En dan krijg ik in mijn wanhoop de jeuk te stoppen een de lange versie moment: BAKSODA! Ik duik in mijn ijskast en zie een pakje, gooi het leeg in een kopje, maak een papje en smeer het in de badkamer over mijn hele lichaam. Het wordt even heet en dan verkoeling! Eindelijk, ik heb geen jeuk meer. Aaaaahhhh! Hoera voor BAKSODA!

‘Blijf je parakoff drinken.’
Jaja, weerstand opbouwen,  plus je vitamine  c – 500mg, plus 2 maals daag vitamine B complex en dat groene bittere papayadrankje, twee maal. Je begrijpt, ‘snachts heb ik maagpijn, want veel kan ik ook niet eten. Alles heeft een metalige smaak en ik stink naar een medicijnkast.. Mijn maag zit vol sinaasappelsap,pompelmoes en yoghurt. Het kan me niks schelen wanneer ik om 1 uur in de nacht rechtop ga zitten in mijn bed: Omeprazol maagtableten. 20 milligram maar. Honing helpt niet: ik risp een onzichtbaar zure vlam op. Voorzichtig ga ik weer liggen; ik moet toch kunnen slapen? Ik zoek de juiste stand op mijn bed. Als de dokter het niet toevallig had gevraagd: ‘Slaap je wel?’, had ik gedacht dat ik hyper werd van al die vitamine tabletten en daardoor niet kon slapen. Met alle graagte neem ik de 5 mg Valium in, ik kan weer slapen. Mijn lichaam rust.

En dan sta ik op en zie 2 dikke gezwollen benen en krampen in mijn vingers. Ik dacht dat het drie dagen zou duren. Niet dus. Enigszins blij, want het virus is op zn retour. Ehm, nog steeds dik? Het lijkt even alsof de reuma weer terug komt in vingers en enkels. ik sta moeizaam op, ik rek en strek, ik probeer te zweten. Ik kan de citroen die ik had gekregen iets beter uitknijpen, want daarvoor kon ik dat niet. En dan komen vlagen van hoofdpijn weer langs; ik voel me zwak wanneer ik even naar de supermarkt ga  om wat brood in huis te halen. De chinees deinst terug, net als al mijn vrienden en familie die me bellen en zeggen dat ik ver uit hun buurt moet blijven. Ik neem hen niet kwalijk.

In elk geval ben ik immuun. Althans, immuun voor het vertrouwen in medici.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *