Alledaagse dingen

Ik ben eigenlijk een beetje moe om te schrijven over politiek, over de verschrikkelijke dingen die gebeuren om me heen: ik ben moe van trivialiteiten. Ik was niet eens gemotiveerd om op 8 maart, Internationale Dag van de Vrouw iets te schrijven.

Vanmorgen keek ik heel even naar een programma op tv en zag ene meneer Naarden vertellen dat hij zijn personeel had geadviseerd om 2 weken de krant niet te lezen. We worden doodgegooid met negatieve informatie en wanneer je een gevoelig mens ben, ga je soms emoties vertonen zoals tranen laten wanneer je hoort dat een gehandicapte persoon is mishandeld door de politie, een vrouw door haar partner is vermoord op 8 maart nota bene enzo enzo. We consumeren constant negatieve, gruwelijke energie realiseerde ik mij 3 maanden terug toen ik naar het plafond staarde en geen enkele pijnloze beweging kon maken. Ik wilde meneer Naarden zeggen dat ik  zeker 7 jaar geen krant meer lees. Nou ja, ik lees sporadisch en veelal op de zaterdag, want dan heb je van die weekoverzichten die je toch wel een idee geven van wat er in de wereld waarin je leeft gebeurt. Ik luister eerder naar de radio, want dan hoor je de geïnterviewden zelf praten en lees je geen verkeerde interpretaties. Die emoties die loskomen zijn vaak ook woede-uitbarstingen of een grote tyuri die je maakt omdat een of andere politicus of nieuwslezer een stom ding heeft gezegd. Ik ben meer een computermens als het om nieuwslezen gaat. Internet is een vluchtig medium en je moet niet teveel tijd besteden aan zaken die je geest belasten en stress geven. Ik kan hele katernen van opsommen aan negativiteit en dat is niet goed voor mijn gezondheid. Ik doe het niet. Maar dan spreek ik mezelf tegen wanneer ik dit zeg, want ik leer mijn studenten om vooral over drama, tragiek, conflicten en dingen die niet kloppen te schrijven. Een verhaal zonder enige vorm van drama of conflict is een saai verhaal en wordt nooit gelezen. Toegegeven, je gaat een soort sensor in je ontwikkelen dat te zwaar weegt ten opzichte van het positieve.funny-yoga-dog-091

Maar we zijn bíjna weer in balans… Alle mensen die me hebben verteld dat ik meer moet bewegen, minder moet eten, meer moet sporten, niet naar het nieuws kijken en vooral niet op Facebook gaan: ik heb naar jullie geluisterd. Althans, een beetje geluisterd. Pijn, en in deze rugpijn, laat je een discipline in je dagelijks schema brengen van yoga, gezond eten, acupunctuur en bezoeken aan de fysiotherapeut. Ik wil nóóit meer die onbeschrijflijke pijn krijgen die ik onlangs had.  Ik doe er alles aan om het te voorkomen: misschien tè veel zelfs. Mijn totnogtoe healthy lifestyle heeft me een maatje minder gemaakt, een uitermate goede bloeddruk en het meteen wegklikken met (minimaal) een tyuri wanneer ik iets banaals lees op Facebook. ‘Yoga is not a prescription but more a healthy lifestyle.’ hoor ik de Yogalerares zeggen. Ze heeft gelijk, want tot zover helpen al die chemische middelen niet. Ook niet wanneer ik ze drie maals daags of één maals daags inbreng.

Dus heb ik de live-uitzending van Hugo Chavez zijn begrafenis niet bekeken, In de branding weggezapt bij een opgevist lijkje op een brancard van een jongetje, me niet geërgerd  aan mijn buurvrouw haar leuke hond die 20 uren op 1 dag aan een veel te korte ketting zit, ik braaf in de woonkamer ben gaan zitten toen ik de andere buurvrouw luidkeels hoorde vrijen (waarvan ik eerst dacht dat ze werd dood gewurgd door de/een buurman en het een opluchting voor me was toen ik gekreun hoorde. Tegenwoordig worden we vaak dood gewurgd), een andere over-over-over buurman bij elk straaltje zon plastic vuil gaat branden en mij schele hoofdpijn geeft, niet aangegeven bij de brandweer en heb alle dagen 30 km per gereden op de weg en bromfietsers met niet-vastgebonden helmen op hun hoofd voorzichtig voorbij gereden. Dus dank je wel iedereen! Balans heet dat. Balans op de trivialiteit…yoga doggie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *