Alleen met knalrode lipstick op kun je de bureaucratie doorbreken bij overheidkantoren. De bureaucratie van de mannen welteverstaan. Mijn gastdocent is beroofd geworden. Laptop, camera, mobieltje, boeken, pasjes, sleutels, ticket en paspoort weg. Op een godverdomse dag in Paramaribo: eergisteren. Een kleine regenbui viel, in de buurt van VACO. Net half 4 geweest. Mijn gast stapte vrolijk op de fiets en ja hoor, toen die thuis aan kwam ontdekte hij dat zijn tas van de bagagedrager was gelicht. Nooit iets van gemerkt.
Ik mag niet vloeken…
In het oude politiegebouw aan de Keizerstraat tikte een dikbuikige politieagent met zijn 2 even dikke wijsvingers op een oeroude computer de gestolen spullen. Samsung mobiel? Wat is het nummer? Heef u niets gemerkt?
In de ruimte zaten twee jongens van naar ik schat nog geen 18 jaar. De televisie stond op voetbal. Vraag mij niet wie speelde, maar voor de 4 regels had de agent een half uur nodig. (en dat is nog vrij snel). Zijn ogen gingen van scherm naar scherm. Gefascineerd, geconcentreerd. ‘Wat voor beroep heeft u?’
Plotseling kwam een zwerver hijgend de kamer binnen. Brabbelde van alles en nog wat. Achter hem een oude man die ook hijgde en op wenken van de beambte ging zitten. Hij klaagde opgewonden dat de man een steen door zijn autoruit had gegooid en achter de zwerver was gerend. Die arme zwerver zocht toen bescherming bij de politie. De politie vroeg of hij even buiten kon plaatsnemen. Het was te druk in de ruimte. Ik heb niet gelachen toen de agent mij vroeg wat hij moet doen met zo een man. Hij had het over de zwerver dus.
‘Komt u woensdag, want de verklaring moet getekend worden door de inspecteur. Het duurt wel 4 weken. Kunt u niet langer blijven?’
‘4 weken? Meneer, hij moet zondag vertrekken. Kunt u het niet bespoedigen!’ Ik wist dat een verklaring alleen maar een handtekening nodig heeft. ‘Ok komt u morgen 10 uur dan maar.’ Met een poeslieve stem vroeg ik naar zijn naam. (Dat werkt ook wel, om zaken te bespoedigen). Om half 1 konden we de stukken halen, want de inspecteur was in een vergadering en de secretaresse die ondervoed leek, had hem nog niet gezien voor de dag.
Bij de Ambassade hadden we iets meer geluk. Met dit, dit en dit moet u een aanvraag voor een noodpaspoort indienen wees de aardige baliemedewerker met zijn pen op een velletje. ‘Dan helpt de ambtenaar u verder. Het kost u wel 45 euro, geen Surinaams.’
Nu is het dus wachten op de gemeente Amsterdam. Dan nog even hollen naar het reisbureau en SLM, want gevlogen moet er worden!
Ik vraag me af wie achter de balie zit…
4 gedachten over “Bureaucratie van baliemedewerkers”