Ook zoiets. Tegenwoordig word je als de grootste pessimist gezien wanneer jij je beklag op de tik doet in Facebook. ‘We mogen niet klagen’, want dan moet je protesteren en er iets positiefs mee doen. Bloemetjes, hartjes, allerlei lieflijke dingen gaan aan je voorbij. Je moet je gelukkig prijzen dat je er nog bent, want anderen in andere landen hebben het véél erger. Dat soort cliché uitspraken krijg je over je heen gesproeid als je de icoontjes voor scheldwoorden gebruikt. Als je zou afgaan op de positieve berichten die er rondgaan in het Surinaamse facebooklandschap, dan zou je zweren dat alles in alle glorie gaat. Dikwijls hoor ik een grote tyuri in mijn hoofd: zal wel.
Vroeger zeiden de oudere mensen (laat mij voorzichtig zijn hoor, want ik ben bijna vijftig en word ook al oud genoemd) ‘We mogen niet klagen’ in de betekenis van, het gaat niet goed, niet slecht, maar het valt mee. Zo een zelftroost van ach, we doen ons best, we leven nog. We mogen niet klagen zal wel zijn herkomst van de RK religie hebben. Ik heb het niet uitgezocht, maar ik heb een vermoeden dat het daar vandaan komt. Ehem. Je mag niet als Job zijn enzovoort.
Je mag niet klagen, je mag niet ‘negatief’ zijn, je moet gaan protesteren en je hebt vast wel gestemd op deze regering. Dat soort conclusies worden voor je getrokken. Wel, ik heb volgens mij al die jaren geprotesteerd en ben ook nog al die keren gaan stemmen bij verkiezingen. Waar heb jij het over? Het is toch godgeklaagd dat je naar drie apotheken moet rijden om bloeddrukmedicijnen te vinden? En bloeddrukmedicijnen die je geen ènkele dag mag missen! Je van een van de apothekers net één strip van tien tabletten krijgt om de week mee rond te komen. Het is toch godgeklaagd dat bejaarden voor hun verdiende pensioen moeten bedelen, dat luttele bedrag van de kinderbijslag vanaf 2016 niet is betaald, de tarieven voor een kuipje yoghurt of pakje melk zijn gestegen. Kan je je buurvrouw met vier kinderen of die bedelaar op straat nog een gulden voor een broodje geven? Mag ik daar niks van zeggen? Dora de adviseur blijkt te zijn van de president (!). Na dat ‘Ga-nu-heen-in-vrede’ betoog van de parlementariër Belfor. Mag ik echt niks zeggen? Ik denk het niet.
Ik was vorig jaar tijdens de Democratiemaand bij een van de colleges, georganiseerd door Projekta. Sinds toen is dit mij bijgebleven: ‘Als jij je mensenrechten niet kent kan je niet opkomen tegen de schending daarvan.’ – Gaetano Best [ over mensenrechten- Theorie en praktijk]
1. Wees dus een geïnformeerde burger! en Nog 1: ‘Rechten krijg je. Je hebt ze niet. Je moet ervoor vechten.’
Luister, ik klaag op ‘afroep’, want als ik dat niet doe, stijgt mijn bloeddruk en manifesteert het zich ergens in mijn lichaam; krijg ik spasmen in mijn ligamenten en bôk ik iedereen. Me opo mi mofo vooral. Als de dierenrechten organisaties niet hadden geprotesteerd en gevraagd om herziening van de dierenwet, was die nimmer behandeld in het Parlement; we zijn nu een jaar verder, de wet is er. De uitvoering is ook een proces; maar doorgaan moet je! Stel je voor!
Die oude ‘We mogen niet klagen’ gebruik ik wanneer ik een zak met manja’s en een telefoontje krijg: ‘Ruth, ben je in de buurt, ik heb wat eten voor je. Of, stuur me een pm, ik heb maagtabletten voor je, want ik doe niks met die dingen.’ Je leeft gewoon op de gratie of goodwill soms van vrienden of familie die je helpen met een klusje of het een of ander. Dan valt het wel mee ja, wanneer je wordt gebeld voor een belangrijke job. Anyways, we mogen wat assertiever zijn als Surinamers, vind ik. Het is een mensenrecht om een zorgeloos leven te hebben, verzekerd te zijn van een veilig dak boven je hoofd, en bordje eten en drinken elke dag, zolang je leeft, en de specialist kan bezoeken wanneer dat moet. Dus, hiermee heb ik mijn zegje gedaan. Ik werk hard en eerlijk, betaal belasting en straks die BTW ook. En niemand mag mij in mijn ‘geklaag’ belemmeren. So! Dus geef me een brik.
Fijne zondag!
p.s. ik vind dat woord ‘godgeklaagd’ heerlijk om uit te spreken.
vooral niet dragen!