Jakarta…zondag …maart

ZONDAG…maart. Ik heb geen idee van de tijd. Excuses.

Waarom Surinamers Nederland als vakantiebestemming hebben, begrijp ik niet! Ik wandel door Jakarta, door miljoenen koppen, klanken en kleuren en schud de gedachte dat ik in paniek ga raken; in paniek omringd te zijn door zoveel mensen. De zon is behoorlijk fel. Ik loop naast Ineke de Hoog van de Nederlandse ambassade hier, die mij had uitgenodigd om naar Kota Tua te gaan. Kota Tua betekent Oude stad. Ik zie een andere kant van Jakarta; authentiek, vrolijk, straatartiesten, gamelans, brandspiritus en kleine kinderen, gebukt en schuilend voor de keiharde zon onder de hemden van hun vaders. Een paar woorden schieten door mijn hoofd: armoede, kinderarbeid. Ik denk aan de grote mall van ….waar ik de verdiepingen niet kon tellen, maar waar ik de verkoelde ruimte en de roltrappen nog onder mijn schoenen voel, de licht geschminkte dametjes op hoge hakjes zie lopen. Hun huid is zichtbaar lichter.kota tua2

Plotseling vraagt een meisje in moslimhoofddoekje of ze met Ineke op de foto mag. Zomaar. Dat gebeurt vaak, vertelt Ineke me. Ik word niet gevraagd, en ik weet wel waarom; ik ben zwart. Ik kijk naar dit alles; als vliegen komen ze op Ineke af. Het woord dialoog valt. Men wil met haar praten.
We lopen de trap op van het oude postkantoor die omgedoopt is in een Museum (Galeria Fatahillah) in Kota Tua en ik bevind mezelf in een gigantisch gebouw met gigantische schilderijen en beelden. We gaan zitten in een ligstoel en kijken tegen drie grote schermen die een geheel vormen, klanken van druppels, watervallen, vogels gaan voorbij. Het scherm citeert een boeddhistische spreuk; iets met dharma. Het scherm zegt dat we de ogen moeten sluiten. Ik haal diep adem. Ik voel sereniteit. En dan herhaalt het filmpje zich. We staan op.

‘Dit is pas kunst!’ gaat het door mijn hoofd. Die kunstenaars in Suriname moeten maar meer op les gaan denk ik. Die uitspraak zeg ik met de breedste kant van mijn mond nu ik hier loop tussen de kunstwerken van eigentijdse kunstenaars in Jakarta.  Vaak is het toch de omgeving die inspireert…Mooi! Ik ben blij dat ik hier ben om dit alles te zien. Vergelijkingen maken met Suriname vind ik zo cliché-denken.

kota tua1‘Where are you from?’, een vraag die me vaak wordt gesteld door obers. Suriname is niet onbekend hier. ‘oh, you speak Javanese?’
We zitten in het Batavia Café Restaurant met een uitkijk op het plein waar al die mensen door elkaar lopen en de zondag vieren. Ik bestel iets lichts. Het interieur is vol donkere houten meubilair; het geeft een warme tropische Aziatische sfeer aan. Het lawaai ook…Overal hangt lawaai, wat op zich niet vreemd is, waar mensen zijn, wordt gesproken, geschreeuwd om elkaar te verstaan. Er muziekband speelt op de benedenverdieping ‘Can’t take my eyes of you’.

Behalve het lawaai hangt ook de smog. 2 Maanden hier verblijven en ik heb gegarandeerd longontsteking. Zogauw ik de straat op ga krijg ik problemen met mijn luchtwegen. Ik moet maar op zoek naar die monddoekjes, want dit is niet gezond. Mijn keel kriebelt, mijn ogen zijn droog, mijn adem is kort. Ik loop tussen een menigte en ben plotseling blij dat ik de taal niet versta. Ik zou alles willen horen, maar het zou teveel zijn. De karretjes met satés aan stokjes gaan langs. Het ziet er niet echt smakelijk uit, maar Indonesiërs eten veel vet en rijst. Ik zie arme mensen, ik zie de armoede in hun ogen en in hun gebogen houding. Ik zie vuil. Mijn maag krimpt. Ik besef me plotseling hoe fragiel een mensenmassa kan zijn bij natuurrampen. brrr…
Op het pleintje zie ik poppenspel, behendig bespeeld door een oude man met lange grijze haren. Er komt muziek uit een transistor radiootje. Hij krijgt roepia’s in zijn bakje. Even later zie ik een lijfje gewikkeld en gebonden op de grond. Er gaat een trucje beginnen. Enge dingen. Laat me denken aan Djaren Kepan. Ik loop door, geen zin in sensationele dingen.

Ineke en ik zijn het over 1 ding eens: dit houd je niet lang vol, uren wandelen. Het is tijd om terug te gaan. Ze krijgt een dikke brasa van me wanneer ik uit de auto stap.cafe batavia

‘Mies Roet, order?’
‘Yes, do you have advocado juice?’

Kota Tua

[voor filmpjes en foto’s ga naar mn facebookpagina en klik volg] zoek op Ruth San.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *