Intieme uurtjes met mijn geheime vriend

SIMONE BLITIN

Ze moesten het eens weten. Wat jij en ik hebben, hoeft eigenlijk niemand te weten. Jouw geur doet mij denken aan de dag dat ik je voor het eerst zag in Sanousch Books. Ik móest je hebben. De streling van jouw binnenkant tegen mijn hand, was zo verassend teder dat het mij stoutmoedig maakte. Ik wilde je mijn geheimen verklappen. Ik wist dat je ze aankon toen ik zag dat 34 ringgaatjes en evenveel ringbanden je een stabiele steun in de rug bieden. Ofschoon je nog geen 30 cm lang, en iets minder dan 25 cm breed bent, kan je gelukkig openklappen. Dan verdubbel je in één keer en bieden je witte pagina’s met blauwe lijnen, mij zoveel ruimte.

Dat is wat ik nu nodig heb. Eigenlijk altijd. Ik heb ruimte nodig! Geef mij de ruimte! Jij kan mij de hele ruimte geven. Ik wil alle ruimte hebben en ik ga alle ruimte benutten! Geef mij maar, geef mij veel! Geef mij de wereld en ik zal de hele wereld laten zien dat ik woordkunstenaar ben, zoals ik dat elke dag tijdens onze privé momentjes ben. In jou ben ik denker, strateeg, soms filosoof, soms komiek of dichter, maar vooral ècht. Jou kan ik vertrouwen met hoe ik mij voel. Dankjewel mijn geliefde vriend met witte pagina’s, dat je mij helpt om mezelf te zijn. Je bent er voor mij wanneer ik niet weet wat ik moet doen of niet precies weet welke kant ik op moet. Wanneer er zoveel in mij opkomt en allerlei gedachten worstelen met elkaar, welke er de boventoon heeft of tracht op te eisen voor urenlang. Je bent er voor mij wanneer ik met mezelf vecht. Waarom vecht ik eigenlijk? Ben ik gek? Ik heb vaker gehoord dat hoog inteligente mensen gek zijn, soms prettig gestoord, soms excentriek, soms ongedefineerd. Kijk maar naar Einstein’s kapsel. En ik dan? Al staat mijn haar soms even verward als het zijne, ik ben zeker geen Einstein. Die IQ test zegt wel steevast 144. Daarom moest en zou ik volgens hen de President worden, een DNA lid of een persoon die elke dag te zien is op de televisie, en ga zo maar door. Alsof je op niets anders trots kan zijn. Had ik geluisterd, dan waren onze vele lange intieme uurtjes voor niets geweest. Ik zou mezelf helemaal kwijt zijn. Ik wil gewoon scheppen, schrijven, vernieuwen en ‘vermooien’. De artiest in mij zoekt jou steeds weer en vaker dan ooit. Zij heeft op jouw pagina’s gelukkig ook leren doorstrepen. Wat niet meer valide is, gaat eruit. Dan blijken de niet doorgestreepte woorden, die mijn eigen hand geschreven heeft op jouw papier, de weg te wijzen naar wat goed is voor mij.

Hoewel ik het liever niet doe, zou ik in plaats van woorden neerpennen ook rakketjes kunnen vouwen van jouw blaadjes en die hoog de lucht in schieten, zoals zij dat doet. 9.2 is ze vandaag en men zegt dat ze nog 10 wordt, die meid van een koers! Ik zou lange verhalen kunnen schrijven over wie die meid denkt dat ze is, en wie haar vaders zijn. Maar er is al genoeg over hen geschreven en gezegd! Deze tekst gaat niet over hen, maar over jou, mijn geliefde vriend met blauwe lijnen. En over mij. Zoals het beeld van de ruimtevaarders verandert als ze in hun raket steeds hoger stijgen, doe jij dat bij mij. Welk deel van mijn leven ik je ook toevertrouw, jij geeft mij altijd perspectief terug. Je doet mij opstijgen om te zien hoe onbelangrijk de dingen zijn, waarover ik tob en je laat mij weer veilig met beide benen op aarde landen. Vanuit de plek waar ik geland ben, komt mijn zelfgeformuleerde jaarthema, dat bovenaan één van jouw schone blaadjes prijkt: Heb jezelf lief!

Eigenlijk heb ik altijd de ruimte gehad om te schrijven en mezelf te zijn, alleen heb ik die weinig gebruikt. Doordat de inkt van mijn vele uitgeschreven pennen, jouw bladzijden zo vaak met alles wat mij bezighoudt gevuld heeft, zie ik duidelijk dat ik immens veel liefde heb ontvangen. Alle soorten in grote hoeveelheden, welke ik zelf ook graag geef. Bij één bleef de kennismaking echter oppervlakkig: zelfliefde. Ik hunker naar de diepte en al hunkerend spring ik erin. In die diepte vind ik de onbegrensde vrijheid om te genieten van de ruimte en te zijn zoals ik ben. Niet de gewenste of de gewilde. Nee, Simone de schrijver, zoals wij twee haar alleen kennen, jij en ik. Laat mij je nog één keer doorbladeren om je streling te voelen, je met koesterende ogen bewonderen en je daarna stevig tegen mezelf aandrukken. Straks moet ik genoeg moed hebben om jou in as te zien veranderen. Niemand hoeft te weten wat wij samen hebben gedeeld.