Hoe moet dat verder?

Sinds de inaugurele rede van de president zijn er twee vragen die me elke dag in de tang hebben: Wat kost het? En wat ga ik eten? Nu het februari is en ik al een beetje gewend ben aan die ingehouden adem die ik krijg wanneer ik de rekeningen van de nutsbedrijven lees, vraag ik me toch af, hoe verder? Een vriendin had me geadviseerd om alvast proviand in het groot te kopen. Het gaat vooral om goederen die niet snel vervallen of bederven. Dat vond ik een uitermate goede tip. Alleen, kán ik me dat wel permitteren? 10 tubes tandpasta, 10 balen toiletpapier, 5 gallons zeep, 5 blikken poedermelk? Nee, ik kom hooguit tot 2 ‘reserve’, omdat ik dan ook andere maandelijkse kosten heb. Want als je dat zo berekent, betaalde je nog in december de ‘oude’ prijzen die nu allang zijn aangepast. Zo kwam ik bij de brillenzaak terecht omdat mijn steel plotseling in mijn hand achterbleef, terwijl het op mijn neus hoorde. Ik heb dure ogen (hoge sterkte) en ik wilde  reserve contactlenzen kopen. Toen ik het aangepast tarief hoorde van 525 srd voor een set van 3 paar lenzen zag ik er vanaf. Voorheen kostte zo een setje 350 srd, wat ook niet goedkoop was. Je begrijpt dat ik met ongelooflijke ‘jampotglazen’ rondloop. Om het ‘jampoteffect’ ietwat te minderen zou je je glas moeten ontspiegelen. Dat ontspiegelen kost ongeveer 1000 srd duurder. Dus heb ik met mijn slechtziende ogen echt een ‘luxeprobleem’. Glazen als de mijne komen vooral uit het buitenland. Daarnaast kan ik met mijn basisziekteverzekering een minimaal bedrag terugkrijgen van 300 srd.

‘Je moet niet klagen’ heb ik weleens gehoord. Ik maak dan direct een tyuri. Luister hier, het is geen klagen, maar bezorgdheid uiten. Ook al zou je genoeg geld hebben, dan nog tikken al die uitgaven behoorlijk aan. In een maand tijd is de waarde van het Surinaams geld met méér dan de helft teruggebracht. Een vriend van mij heeft de helft van zijn personeel moeten ontslaan, een ander voerde een 4 daagse werkweek in. Ze hebben geen keus. ‘Ik kan die mensen niet meer betalen, de verkoop van mijn machines gaat niet en valuta vinden bij de banken gaat moeizaam. Ik weet echt niet hoe dat verder moet.’

Ik weet het ook niet. Hoe lang kunnen we dit nog volhouden? Als ik al die flarden (want ik luister bewust niet naar al het nieuws dat langsgaat)die ik opvang in het nieuws van de uitgaven van de overheid bij de begrotingsbehandeling, dan denk ik bij mezelf: wat een béésten zijn jullie. Jullie beleidsmakers, ministers, directeuren, leidinggevenden die dichtbij de geldpot zitten. De ex-govornor van de Centrale Bank had allang opgesodemieterd moeten worden. Ik vraag me af wanneer deze regering en president opgesodemieterd worden door het volk. Dat dodenfeestje van Max Nijman was voor mij het toppunt (en ik had gedacht dat ik zo zoetjes aan niet meer verbaasd zou zijn). Wat zal het totaalplaatje zijn? Tickets, reisverzekering, visa, een ticket voor een lijk, verblijf in hotels of appartementen, de artiesten die zijn overgekomen, daggelden, de huur bij KKF voor een paar dagen, het verblijf in het mortuarium, de drageman en lijkbewassers, de grond en kelder waar Max Nijman begraven is. Volgens mij was de familie niet eens voornemens om de grote zanger hier te begraven. Hey sorry hoor (met respect naar Max Nijman en zijn familie) dat het allemaal zo onsympathiek klinkt, maar wanneer je volk gebukt gaat onder armoede en uiteindelijk moet opdraaien voor je eigen verkwistend beleid, heb je geen staatsbegrafenis voor iemand die leuke nostalgische liedjes zong en die een nationalistisch gevoel gaven. Ja, kom nou! Ik vind het gewoon niet kunnen! Maar goed, we zullen de rekening betalen (dat doen we anders toch al). Het is Max Nijman zijn ‘geluk’, zal ik maar zeggen.

Weet je waarom het volk dat ‘democratisch’ heeft gekozen al deze dingen toestaat? Het zijn die hebzuchtige, egocentrische Surinamers die alleen maar hun eigen belangen behartigd willen. De ‘IloveSu’ mythe is een grote leugen. Niemand geeft meer om elkaar; iedereen is met zichzelf bezig; graaien, graaien, graaien maar. Luister, ik heb nooit een verhuiswagen zien rijden achter een lijkkist. Je neemt niks mee wanneer je overgaat. Het land wordt verwoest door onszelf. Maar weet je wat, ook dat houdt een dag op. Dan heeft huilen en spijt hebben geen zin meer.

Pff, ik ga maar werken op deze zondag. Sinds 1 januari werk ik 7 dagen in de week. Want ja, ik moet toch mijn huur, stroom en water betalen?
Wees gegroet.