‘Dankbaar haar heb je.’ Die uitspraak deed mn kapster, bij wie ik langer dan 13 jaar mn kort kopje knipte en bij wie ik na 6 maanden weer langsging om wat kwiekwieba-vlechtjes aan de voorkant te vlechten. Ik heb een hekel aan nephaar, en hoewel ik me realiseer dat het voor velen een uitkomst is in drukke dagen: I just don’t like it!
Na mijn twee-vlechtenperiode tijdens mn adolescentie werd ik ingeleid in de mode, door mijn tante, die mn styleguru was. Haren straighten, was een van de normaalste dingen die je doet bij dat moderitueel, en ookal had je ‘dogla-wiri’, een combinatie van kroes en glad. Een bezoek aan een kapsalon bracht mij puswonden op mijn schedel. Het stak, brandde, stonk en daarboven op krulde mijn haar in 1 dag weer. Dat spul werkte gewoon niet op mijn hoofd. Ik leek op een leeuw, nou ja, stekelvarken zou wellicht een betere benaming zijn. Slapen met krulspelden betekende elke ochtend die van de grond oprapen, tot grote ergernis van mijn mede-kamergenoten. Dus toen mijn tante terugkwam van haar studie uit Belgie en ik haar vroeg wat nu ‘in’ was, zei ze: kort. Ik had niet nagedacht en JA gezegd. Ik zie de schaar, grote zwarte vlokken haar op de grond en hoor het geluid van een tondeuse en mijn kloppend hart.
Bevend liep ik de trap af, want ik had mijn grootmoeder, bij wie ik inwoonde, niet vooraf gemeld. Mijn haar was op 1 kuif na, 1 cm kort. Gelukkig had ik geen hoofd met rare knobbels. Mijn oma keek me aan. Tot mijn grote verbazing zei ze: ‘ Dan hoef ik die wilde kop van je niet meer elke ochtend te zien!’ Ze stuurde me daarna altijd naar de kapper, wanneer mijn haar uitgegroeid was en niet goed zat: ‘Go kot a wiri no.’ De enige die het nooit leuk vond dat ik het kort knipte was mijn moeder. Voor haar mocht ik dat meisje met twee dikke vlechten blijven.
Mijn kapsel verwarde (in het begin) menigeen die me eerst van achter zag wanneer ik in jeans gekleed was. Een zwerfster riep achter me: meneer, om vervolgens mevrouw te zeggen toen ik me omkeerde. Ik was 1 van de weinigen in mijn omgeving die toentertijd een kort kopje had. Alles was ‘gladde’ en lange haren. Of beter gezegd ‘dochter van Lachmon’. Nadat men eraan gewend was, regende het elke keer weer complimenten wanneer ik van de kapster kwam. Dat korte kopje hoorde gewoon bij me.
En voor dat je denkt gaan 23 jaren voorbij en deed je wel pogingen om het te laten groeien, te tangen en sporadisch te relaxen om die hardnekkige krul eruit te krijgen. Maar dan wordt het saai, dan wil je iets anders. De geur van peroxide en dat soort van chemicalien, wil je niet meer op je hoofd. Ik heb altijd ook een gruwelijke hekel aan haardrogers en fohns gehad. Teveel gedoe aan mn hoofd. Kort was lekker economisch en makkelijk. Ik kon mn haar elke dag wassen, een beetje gel in doen en alles wat goed. Ik ging altijd smalend weg uit de kapsalon, wanneer ik altijd heel snel geholpen was en niet urenlang hoefde te zitten. Mijn rug kon het ook niet aan, want die waterbakken waren altijd te laag gesteld en ik schoot altijd in de kramp na 5 minuten in die houding zitten, hoofd achterover. Nee dank je wel, die ellende omwille van de mooie haren heb ik niet gekend.
En sinds zes maanden weet ik wat termen als ’twisten’, en de natural producten zijn die de ‘curls activaten.’ Ik neus regelmatig in het boek van Mireille Liong A Kong om de fasen van het ‘going natural’ gebeuren te volgen, ik verbaas me hoe diep de non-acceptatie van dat kroese haar gaat en hoe het zelfbeeld van de zwarte ‘kroese’ vrouw is. Tegelijkertijd verheug ik me ook op vrouwen die overstappen op dat natuurlijke haar. Het is zoveel mooier, zoveel natuurlijker en authentiek.
In mijn geval moet ik de term GROWING natural gebruiken in plaats van GOING natural. In feite knipte ik mijn haar alleen maar kort. Een vriendin die specialist is in dat twistgebeuren, heeft het een paar keer gedaan en die bos haren op mn hoofd krijgen weer eens complimenten. Natural is in. Ik stuurde elke ochtend ‘before’ foto’s via Whatsapp voor mn nichtje in Nederland die in de lach schoot, want dat waren foto’s van wanneer je net uit bed stapt. Het is maar te hopen dat ze ze ook echt heeft weggeveegd van haar mobieltje…
Ik geniet ervan en ben tegelijk benieuwd hoe lang ik dit volhoud. Het is nog warmer met dat dikke haar, en het is oktober, maar ik houd vol met mijn ‘dankbaar’ haar.
Dankbare natural hier 🙂 Keep it!