IN STAAT VAN ONTBINDING
Gistermorgen deed ik de uitspraak dat ik indirect slachtoffer ben van de 8 decembermoorden. Een vriend van mij corrigeerde me en zei, we zijn allen slachtoffer van de 8 decembermoorden.
Ik keek naar de live beelden van de Kerkdienst in de Alfonsuskerk en hoorde de Preek van Pater Choennie, de gebeden van de nabestaanden en het troostend gezang van Wayne Telgt toen de volgende gedachten voorbij gingen.
Ik wil de pater vragen wat ik moet doen wanneer mijn hoop langzaam sterft. Elk jaar weer op 8 december. Mijn hoop en geloof in een god, in een vorm van rechtvaardigheid, een vorm van meelij en begrip. Ik wil je vragen pater wat ik kan doen om nog langer vol te houden? Zij die rechtvaardigheid zoeken zijn ook al gestorven. Ik vraag me af pater, hebben ze hun heil al gevonden? Is dit, dit menselijk lijden en die straffeloosheid die we in dit leven moeten ondergaan, is dit het? Brengt dit lijden ons dichterbij God? Wat is de naam er voor: beproeving? Einde der tijden?
Of is dit de straf voor mijn wantrouwen in God.
Ze zeggen allemaal dat er meer mensen dagelijks sterven elders in de wereld, elke minuut, elke dag: wat zijn dan15? Is dat het alibi dan waarmee ik verder moet? Ik wil het blindelings begrijpen Pater, maar mijn vermogen tot geloof is in staat van ontbinding… Mijn bitterheid en verdriet zijn versteend in loze woorden op schrift. Niemand leest meer, niemand luistert. De tranen komen niet meer. Mijn geloof zit in een gat van leegte. Links of rechts, boven of onder kijken gaat niet meer; het is een staren geworden.
Pater ik wil je wat vragen; hoe doe je dat: geloof hebben?
Ja, je vraagt je af hoe lang nog, voordat de waarheid, het hoe, wat en waarom nou eindelijk boven water komt drijven…. ik denk dat we allemaal slachtoffer zijn, omdat wij los van het handjevol, weten waarom deze 15 geexecuteerd en gemarteld moesten worden.