Gastcollege Universiteit van Indonesië

Ik stap elke keer in een andere wereld hier in Jakarta. Alles went. Ook de veelheid van uitlaatpijpen die agressief naast me brommen wanneer ik op de achterbank van de auto zit. Mawi is de chauffeur die zijn achteruitkijkspiegel scherp in de gaten houdt. Ik vraag me af of hij niet geïrriteerd raakt van het geklik van mijn fototoestel. De mensenmassa is niet minder op de vroege ochtend van 2 april. Wellicht gaat iedereen ook naar het werk. Helmen, handschoenen, sweatshirts, mondkapjes; alles raast voorbij. Het is een rit van 1 uur en een kwartier geworden wanneer ik de ingang van het complex van de Universitas Indonesia voor me zie.20140402_111549_resized_1 20140402_111047_resized_1 20140402_110604_resized_1 20140402_110555_resized 20140402_110643_resized_1 20140401_212732_resized 20140402_110130_resized

Een hand steekt zich naar mij uit van een Indonesische vrouw van het Erasmus Taalcentrum, de organisatie die mij heeft uitgenodigd om een gastcollege te verzorgen voor de derdejaarstudenten van de Vakgroep Nederlands. Ik weet dat ik heel slecht ben met namen onthouden. Vergiffenis, vergiffenis! We gaan naar de ruimte waar het allemaal zal gaan plaatsvinden. Ik had een projector gevraagd en geluid. Ik ga even naar de wc. Ik ben me weer bewust van mijn lengte; ik zie jonge mannen en vrouwen die in een kring op de grond zitten van de betegelde vleugel. ze  zijn op hun mobieltjes bezig of eenboek; een drachtige kat kijkt miauwend toe.

De dag ervoor had ik drie fotoshows in elkaar gezet, om de studenten kennis te laten maken met Suriname. Ik wist tot dan toe niet hoe je dat moest doen op een macbook. Ik kreeg dus een spoedcursus van een goede vriendin via een mail. [Jaja, ik ben ook nog een digibeet]  En natuurlijk had ik mijn externe harde schijf niet mee, dus werd het stressen op internet op zoek naar foto’s met typische Surinaamse elementen. Gelukkig vond ik mijn eigen foto’s terug op een website; ik hoefde me dus niet druk te maken met copyrights. Een andere vriend had een filmpje van een typische parade/dansi met de kist naar me gestuurd en ik had van de RNW een van de grootse begrafenis van een Granman.

De diversiteit in etnische groepen, de talen,  de parade bij de begrafenissen, de dekolonisatie en het de-kolonisatieproces van Javanen waren topics die hen het meest boeiden en waar ik ook de meeste vragen over kreeg. Slimme studenten. En natuurlijk ontkrachtte ik de mythe van de kerk-naast-moskee-naast-hindoetempel gedachte. Ik zou geen schrijver zijn om daar mijn eigen kritische visie NIET op te geven. Het was zeker leuk om voor ongeveer 40 studenten uitspraken te doen over echte onafhankelijkheid, zwartbewustzijn en dat soort dingen. En oja, natuurlijk had ik een stukje voorgelezen uit mijn boek en gesproken over de Schrijversvakschool.

‘Hier wil ik wel blijven!’ Drie studenten begeleidden me door de campus van de grootste universiteit van Indonesië. De lucht hier ruikt groen.
Wow! In Vancouver/Canada had ik ook een grote universiteit gezien, maar dit…waar bijkans 1 MILJOEN studenten jaarlijks lessen volgen, nooit! Ideaal, uitermate ideaal om er te studeren: Apple machines! Studiezalen, appartementen, Starbucks café voor de internationale student, Boekwinkel en de gigantische bibliotheek van 8 verdiepingen(de Openbare bib van Amsterdam is er niks bij..qua omvang)  Wow! Maar…je komt er niet zomaar; you have to be smart ging het door mijn hoofd toen 1 van de meisjes (naam weer vergeten) me vertelde. Op de afdeling Letteren zochten we de romans van Pramoedya Amanta Toer, 1 van de bekendste Indonesische schrijvers. Ja, hier zou ik wel willen studeren..maar dan zonder tentamens!

Ik plof op mijn bed neer in het Hotel. Dat was weer een gigantisch leuke dag. Had ik ook geschreven dat Indonesië 220 MILJOEN inwoners heeft? Migadoó!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *