En dan ben je 50

Mijn vijftigste begon met dikke tranen nadat ik de felicitatiewensen van mijn familie in een video-filmpje bekeek. Het is een goed gevoel te weten dat ondanks COVID 19 raast door het land, er mensen zijn die om je geven.

Vorig jaar had ik lopen mijmeren hoe ik mijn vijftigste verjaardag zou vieren. Ik wilde in Washington DC weer zijn, om naar het African American museum te gaan. Dit keer wel als toerist. Je weet intussen dat alles wat met zwart-zijn te maken heeft mij fascineert. Ik moest mijn plan toen al reduceren naar Aruba waar ik een vriendin die er woont had gevraagd of ik voor een weekje kon logeren. Gewoon even lekker aan het strand. Verstand op nul. Die berekening had ik al gemaakt dat ik had moeten sparen maar rekening moest houden met de economie die zeker beïnvloed zou raken door de verkiezingstijd. En ja dus. Dat ging mooi niet door. COVID kondigde zich aan. Einde verjaardagsplan.

Mijn vrienden en familie kennen mij goed. Ik houd ontzettend van thuis zijn. Lezen, schrijven, werken, op internet allerlei dingen lezen en bekijken. Van het HUIS HOUDEN moet ik NIKS…Daags ervoor kreeg ik de vraag wat ik op mijn verlanglijstje had. Ik schreef dat ik 10 kub grind wilde, een paar zakken cement, 5 vierkante meter straatstenen en een naaimachine. Ik werd hartelijk uitgelachen. Maar ik wilde vooral ook een automatische vaatafwasmachine. Ik moet niks hebben van vaat wassen. Een mooie toevalligheid bracht mij een Cubaanse werkster die bij de eerste keer al mijn huis veranderde in een reclame waarbij in 1 knip je alles ziet glimmen dat het je ogen pijn doet. Mijn enige obstakel is de taal, want vooralsnog probeer ik met veel moeite mijn lessen Spaans van de muloschool naar boven te halen. Het blijft bij een zeer gebrekkige gebarentaal, met steeds :’Que tu dicen?’. Gelukkig heb ik de vertaal app ontdekt in Google en is het nu:’ Unu momento! wakti! Dan tik ik snel in wat ik wil zeggen. En lees het hardop. Ik schreef nog gisteren nadat ik keek naar de ijskast die nieuw leek na de schoonmaakbeurt: ‘Joli, mi amor, ik geef toe dat ik een ongelooflijk varken ben!’
Ai no Roe (die t vergeet ze uit te spreken) dat ben je niet.

Een zoomfeest? Nee want ik word al nerveus van die honderden apps en felicitaties op Facebook. Ik ga dus de jaardag icoon stiekem uitschakelen. Vanmiddag heb ik twintig mensen te trainen en dat gaat vooral gewoon door. Mijn drie harige ‘kinderen’ krijgen paté vandaag.

Lieve vrienden en familie, thanks for putting up with me. Mijn gekkigheden en hebi’s die jullie met me delen of mee ervaren. Ik ga straks even Google raadplegen en kijken wat ‘Sara zien’ inhoudt. Ik heb nog geen tijd gehad. In elk geval ben ik superblij met de cadeautjes van de vorige regering: een nieuwe regering, verkiezingen! Voorheen zag mijn toekomst er somber uit, maar ik heb ontzettend veel hoop gekregen. Zeker na de babbel op Apintie (To the point) met de minister van Onderwijs! Het enige wat op nummer 1 op de verlanglijst staat zijn brasa’s. Lekkere warme brasa’s van mijn mensen. Ik mis ze echt vandaag!

THankful voor het leven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *