Amara’s boekenlegger, het laatste dat ik nog heb

CHERISH MAHABIR

Ik weet dat ze elke Sabbat met ons is. Een kleine simpele boekenlegger, die in het meest belangrijk boek in ons huis staat, de Bijbel. Ze is er niet meer maar deze boekenlegger herinnert mij er aan dat ze er was en misschien ook nog is. Elke keer weer tijdens de rust van de Sabbat in de kerk, mag ik mijn lief gedicht lezen, dat ik heel speciaal voor haar heb geschreven.

Amara's boekenlegger
Amara’s boekenlegger

Life is never the same,
You went just as you came.
If even for a little while,
You were the reason for my smile.
In my heart you will be fine,
Be well, little sweet Amara of mine.
Mommy loves you forever and more.

Niemand, nee, niemand moest iets voor mijn meisje maken. Ik moest alles zelf doen, al betekende het, dat ik tot over twaalf in de nacht bezig was met gezwollen ogen. Nee, dit is het enigste wat echt van Amara is, mijn meisje. Ik koos voor geel. Ik wou ook niets met roze, mijn meisje zou geel dragen, ze zou met gele strikjes lopen in het mooie haar dat ze zou hebben. Diezelfde gele strik zit aan de boekenlegger. Witte lelies staan op de achtergrond, omdat deze bloemen tijdens de donkere dagen enig licht gaven aan ons. En waar het huis de geur had van dood en verdriet, gaf het zijn heerlijke geur. Er staan zoveel hartjes op. Als ik meer had kunnen zetten, was dat gebeurd. Haar foto staat er ook bij. Ik had sinds haar geboorte zoveel foto’s geschoten, en tot het dichtgaan van haar graf deed ik dat. De enige foto die paste bij een boekenlegger, was er een van haar teentjes. Die kleine lange teentjes die zij van oma had geërfd. Oma was zo trots geweest op de foto’s van haar tenen. Als ik ernaar kijk, is het maar een rechthoekig stuk karton zonder geluid, stil, precies zoals zij. Stil. De kleur geel, zoals ik haar graag had willen zien. Klein en teer, zoals ze zou zijn geweest in mama’s en papa’s ogen.  Een boekenlegger… zo simpel, maar zo veel.

“Vergeet je kind, life goes on!” Lijkt wel alsof je de woorden kunt proeven. Alsof je die gedachte kan horen wanneer iemand verveeld wegkijkt als je het hebt over je overleden dochter. Je moet je voorstellen, je leven gaat gewoon door. Je trouwt met de liefste man op aarde, je krijgt nóg een mooie baby en je bent werkelijk gelukkig. Daarom lijkt het alsof je het recht niet hebt om over jouw overleden kind te praten. Life goes on… Zo wil de wereld waarin je leeft. Leef in de toekomst. Je krijgt de ruimte bijna niet om over je kind te praten. Het lijkt wel alsof men is vergeten dat ze bestond. Wil je soms even je gevoelens uiten, want depressie is je weer eens de baas geweest deze week, zegt iemand “ach, je hebt nu toch een schattige jongen”. Er valt dan niets anders te doen dan rustig te blijven en te wensen dat het Sabbat was, waar je in alle rust kan genieten van dat mooi gedicht dat je heel special voor jouw Amara had geschreven.

Quota Halloween cook-out. Noem dat ding gewoon een cook-out mang! Koken voor dode mensen. Komen de geesten eten halen of kopen, wie vertelt mij? Kan die –Halloween- niet uit de titel weggelaten worden? Waar ik nu over zit te tobben is mijn meisje, het gemis en het feit dat men het niet apprecieert wanneer ik over haar praat . Ik wil absoluut niet denken aan het plezier en het feest dat men heeft aan de dood. Het is immers dodenverering en daar doe ik niet aan mee. Of wel? Vereer ik mijn meisje?

Cherish Mahabir
Cherish Mahabir

Ik weet niets van dodenverering. Ik weet alleen dat mijn boekenlegger mijn houvast is. Een reminder van iets dat was, dat er is en dat er altijd zal zijn. Een moment van rust. Een moment waar God, Amara en ik samenzijn. Een moment terug in de tijd, van blijdschap en kort daarop verdriet. Een moment in het heden. Maar ook een moment in de toekomst, waar ik ooit zal zeggen ‘ai Amara, mijn meisje, we made it. Mama heeft het gered zonder jou, ik leef nog.’ Deze boekenlegger, als ik ernaar kijk, zie ik zoveel en toch zo weinig. Zoals iemand het zei “het is stil”. Het is inderdaad stil, maar mijn boekenlegger heeft een heel luide stem. Ik alleen hoor het.

 

 

Deze blog is het resultaat van de Schrijftraining BLOGGEN, gehouden in oktober 2017. Reageren mag altijd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *