Marianne Cornet
(Dit essay was de eindopdracht van de training Critical thinking through US literature)
Ik heb als zangeres en actrice vaker momenten meegemaakt dat ik van stress of zenuwen, mijn tekst vergeet. Het gevoel van opgeven en onzekerheid zijn emoties die komen bij kijken. Als sterke persoonlijkheid kan ik toch heel goed omgaan met deze sentimenten. Al zou ik diep van binnen willen aangeven dat ik me niet goed voel of een “no show” ben. Als professional moet ik mij rationeel blijven opstellen, want er wordt op mij gerekend. Bandleden, collega acteurs, de regisseur, de producer, de organisatie en het publiek hebben hoge verwachtingen. Er is zoveel geld in het spel. Ik moet verantwoordelijk zijn, ook al drukt het zwaar op mijn schouders. Mijn privéleven moet ik soms aan de kant zetten.
Men zegt vaak dat je in de showwereld een masker op moet hebben. Je moet blijven acteren zolang de show gaande is. Blijf in je rol, niemand mag merken dat er iets mis is, anders valt de show in het water. Als zangeres moet je blijven doorgaan, ook al maak jezelf of de muzikanten een fout. Het publiek mag er vooral niks van merken. Ik heb eens op een podium staan zingen, terwijl ik niet kort daarvoor vreselijk nieuws te verwerken kreeg. Met tranen in mijn ogen en een samengeknepen keel zong ik het lied vol overtuiging. Men had totaal geen vermoeden dat het géén act was, maar echte tranen. Mijn leven lag in scherven aan mijn voeten. Maar dat is niets in vergelijking met het volgende.
Wat zou je doen als je wekenlang bezig bent geweest met voorbereidingen voor een belangrijk seminar, en je conferencier moet zijn en een kwartier voordat je het spreekgestoelte beklimt een appje leest: “Mama, Schammie is van het balkon naar beneden gevallen!” Het lijkt alsof je hart stopt. Zou je alles laten vallen en in paniek naar huis bellen of laat je alles en iedereen in de steek, springt in je auto en racet naar huis? Ik moet eerlijk bekennen: er gaat van alles door je hoofd. Mijn God! Wat is er met hem, hoe erg is het, zitten ze bij de EHBO? De adrenaline giert door mijn lichaam, er komt een paniekaanval aan, mijn hart klopt in mijn keel en de tranen prikken achter mijn ogen. Van buiten lijk ik kalm. Ik onderbreek het onderhoud met de vertegenwoordiger van het ministerie en geef aan dat ik even dringend naar huis moet bellen. Ik sta op en in een hoekje van de vergaderzaal bel ik naar huis. Ik zie er nog steeds kalm uit. Er wordt niet opgenomen. Na een aantal nummers van iedereen in het huis ingetoetst te hebben, mobiel zowel huistelefoon, neemt een van mijn dochters eindelijk op. Gelukkig! Er is niets ernstigs aan de hand. Mijn kleinzoon die we Schammie noemen van twee jaar viel van zijn skateboard, onder de planken van het balkon door. Een van de planken was losgeraakt. Hij tuimelde ongeveer vier meter naar beneden op de tegels van het stoepje, maakte een duikeling en sloeg zijn hoofd. Na even gehuild te hebben stond hij weer recht en speelde vrolijk verder, alsof er niets gebeurd was!
Ik was opgelucht en gerustgesteld om dat te horen. Het moment dat ik afbelde beefden mijn handen en mijn knieën trilden. Ik moest even dringend gaan zitten. Een lieve dame die alles gevolgd had bracht een glas sap voor me. De vertegenwoordigster van het departement vroeg bezorgd of alles goed was. “Lukt het nog wel? Heb je nog wat tijd nodig? Kun je de presentatie nog wel doen?” Ik knikte, ja natuurlijk. Alles is tenslotte goed afgelopen.
De vertegenwoordigster vroeg of ik niet naar huis wilde. Ik bevestigde nogmaals dat alles in orde was, terwijl ik mijn tranen probeerde terug te dringen. Ik nam nog een teug sap, haalde trillend diep adem en keek op mijn horloge. Het was tijd. De vergadering moest aanvangen. Ik haalde nog eens diep adem en nam plaats achter het spreekgestoelte. Met gladgestreken gezicht en een vaste stem: “Ladies and gentlemen, distinguished guests: welcome!
No matter what, the show must go on. In het dagelijks leven kom ik wel eens vaker voor dit soort dilemma’s te staan, waarbij ik een keuze moet maken tussen stoppen of doorgaan, tussen carrière of familie. Waar liggen de prioriteiten? Is het alleen een punt van verantwoordelijkheid, discipline of is het toch voor jezelf kiezen? Het is maar hoe je het bekijkt en wat werkelijk je drijfveer is. Ik weet wel zeker dat als er dood in het spel is, ik wel weet waar ik voor kies. Dan zou niets mij stoppen om bij mijn familie of mijn gezin te zijn. The show would not always go on.Geldt dat ook voor de zogenaamde carrièretijger, degene die over lijken gaat om zijn of haar doel te bereiken, degene die zelfs zijn moeder zou verkopen voor een promotie? Die mensen heb je ook. Het is niet verkeerd om meteen een keuze te doen op het cruciale moment vind ik. Niemand kan je daarop beoordelen of veroordelen. Het is de keuze die jíȷ́ maakt en het maakt niet uit wat daaraan ten grondslag ligt. Als jij vindt dat je niet verder kan, omdat je zoveel verdriet en pijn hebt, dan is je het recht te stoppen en daar moet men dan rekening mee houden. Ik heb weleens een show gedraaid waarbij ik vijf paracetamols moest slikken voordat ik het podium op kon. Ik verging van de pijn, maar ik had in mijn hoofd: het gaat niet om mij alleen. Er waren zoveel mensen verbonden aan de productie. Ze hadden maanden hard gewerkt naar de avond toe. Moest niks doorgaan omdat ik wat pijn had? Uiteindelijk had ik bijna een jaar daarna God op mijn knieën moeten danken dat ik nog leef, want het was veel meer geweest dan gewoon wat pijn. Er rustte een verantwoordelijkheid op mij. Men rekende op mij. Ik zou het zo weer doen, mocht ik ooit weer voor die keuze komen te staan. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.
In het geval van het ongeluk van mijn kleinzoon heb ik de paniek niet de overhand laten nemen. Ik hab kalm het bericht tot me genomen, ook al raasde paniek door mijn lichaam. Ik zou mijn moederinstinct de overhand kunnen laten nemen en aan de organisatoren kunnen hebben aangegeven dat ik dringend weg moest. Bij thuiskomst zou ik dan hebben gemerkt dat mijn vertrek van het seminar totaal niet nodig was geweest. Er was uiteindelijk niet ernstigs aan de hand. Had ik dat niet gedaan zou het vertrouwen in mij beschadigd zijn. Men zou het wel hebben begrepen, maar toch. Ik weet zeker dat ze een andere keer voor iemand zouden kiezen die gedisciplineerder is en op wie ze kunnen rekenen. Ik ben trots op mezelf en op mijn manier van optreden. Ik had aan mijn plicht voldaan, en men heeft dat gewaardeerd. Ik zou het zo weer doen. I will let the show go on!
