The Chicungunya experience…

Ik heb de goden geplaagd. Wellicht met mijn vorig artikel. Ja hoor, ik lig in bed in een onbeschrijflijke christelijke dankbaarheid want mijn vingers kunnen weer tikken. Tot 2 dagen terug kon ik niks vasthouden. Hoera, het is in, I’m living the Chicungunya experience…

Ik kan de vingers nu gebruiken om de uitslag die op mijn hele lichaam (zelfs mijn hoofdhuid) is uitgebroken te jeuken. Het begon met hoestbuien en een gewone griep, daarna hoofdpijn en onrustig slapen. Op een zonnige middag kreeg ik koorts en had het koud en warm tegelijk. Niks aan de hand; is gewoon griep zei dat stemmetje in mijn hoofd.

De volgende nacht had ik een pijn die in eerste instantie leek op spierpijn.  Mijn schouders zaten vast, ik had stijve nek. Voor ik die ochtend uit bed probeerde te stappen deed ik mijn rekoefeningen, benen naar links, om de rug te strekken. En ja, ik gooide mijn benen van het bed en bleef daar want ik had geen gevoel om op ze te staan. Langzaam werd ik mij bewust van de pijnen in mijn lichaam. Mijn vingers en tenen hadden een pijn die leken alsof ik ze lang in de ijskast had gestoken. Het is datzelfde gevoel als wanneer je zonder handschoenen in de koude winter loopt en je vingers stijf worden. Mijn nek, mijn oogkassen, mijn knieën, mijn tenen en bovenal mijn onderrug. Daar zat ik dan, nog steeds op het bed, me af te vragen of ik toch echt wel dat virus had en hoe ik in godsnaam uit dat bed zou moeten klimmen. Ik schoof weer op mijn zij op mijn bed om op mijn knieën te steunen en mezelf op te richten. De zeurende pijn schoot door alles. Ik moest toch echt wel naar de wc! Stapvoets en gebocheld liep ik richting wc. Ik zal maar niet zeggen hoe ik door mijn knieën zakte om toch nog in mijn broek te plassen.

De Minister is teruggefloten van zijn vakantie: De VP heeft eindelijk iets goeds gedaan. Maar dan zie ik de lachende minister vrolijk op de tv vertellen dat Chicungunya nog nieuw is in Suriname en we moeten wennen en dat soort flauwekul. Zowat iedereen die ik tegenkom heeft het virus te pakken. Ik ben toch echt voorzichtig geweest? Mijn erf heeft geen water, of was het dat feestje waar die ene meneer vertelde dat ie herstellende was van Chicungunya, of was het van die meneer die een zak oude kranten voor me bracht in gebogen houding? In elk geval zeggen ze enthousiast op tv dat er wordt gespoten. Ik heb geen dag 1 auto gezien of geroken…Het zijn werkelijk leugenaars bij de overheid en het BOG!Lichaamspijnen, die kloppende hoofdpijnen, diarree, misselijkheid, zweten, een bittere smaak in de mond die zelfs water chemisch laat proeven.Staren naar het plafond, misschien wel hallucineren over cijfers, dieren die onthoofd worden en wat al meer. Een koorts die in de late middag begint en pas om 10 uur in de nacht ophoudt wanneer je ijsblokjes boven je hoofd en nek houdt en onder een dekbed ligt in een airco. Ik was radeloos. Soms denk je dat je pijn kent, maar dit was toch een andere ervaring. En dan krijg je telefoontjes: sap van papajabladeren. Ik had een collega-vriendin werkelijk zien lopen (zo een moment van de bevrijdingskerk…) nadat ze dagen daarvoor sukkelde  om de ene na de andere stap te maken. Geduldig plukte ik de papayabladeren van hun nerven. Mijn vingers kraakten bij elke beweging. De geplukte bladeren gingen in de blender. 2 Volle eetlepels was de instructie geweest. Vickssnoepjes bij de hand; een citroen ook. Ik rook niks, gooide het achterover in mijn keel, slikte en gilde een langgerekte migado! Ik had nog nooit zo een galbitter sapje gedronken. Ik wilde meteen kotsen, maar het kwam niet. Snel snel Snoepje snel erachter (gelukkig was ik zo slim geweest het papiertje af te doen), kauwen zonder nadenken. Bleh, bleh bleh; het zou helpen, het moest helpen. Slik.

Ik had dure vitamine bruistabletten bij de apotheek gehaald; in het weekend was mijn arts er niet. Citroenen, vix en menthol talk kreeg ik van een lieve vriendin die zelf nog niet helemaal genezen is van het virus.

Ja, ik ben echt een beetje zielig, maar dankbaar dat ik weer kan lopen en kan tikken. Het helpt echt. Dat sap. De reume/artritis-achtige vingers zijn stukken minder. Ik heb minder gespookt in de nacht. Werd wel met een knallende koppijn wakker en een kurkdroge mond. Veel drinken Ruth, veel drinken! Ik krab mijn huid open, het is ondraaglijk, mijn huid is heet en rood van de puisten. Ik heb geen eetlust en heb een overrijpe watermeloen in de kast. Alles smaakt vies. Bleh ik moet wel eten. Intussen maak ik al mijn vrienden bang met foto’s via de app zodat ze voorzichtig zijn.

‘Hi Urmie, heb je nog wat bladeren voor me?’ Het is toch wat, mi plasje in mi bruku!’

Urmie ging stuk van het lachen. En ik lig nu bepoederd in menthol in bed en zwaai met mijn muskietenracket in het rond. Prepprepprep hoor ik. Je bent gewaarschuwd!

RUTH

lees alles over chicungunya en die papaya toestand hier. it really works!

http://www.wikihow.com/Recover-from-Chikungunya

EN

http://bvinewbie.com/cure-dengue-chikungunya-backyard/