Te yu e krey nowtu, yepi e kon

Ik begin steeds meer als mijn oma te klinken heb ik gemerkt. Ze refereerde steeds naar haar moeder, grootmoeder of vader. Ik vond het altijd grappig, maar nu betrap ik mezelf er op dat ik steeds zeg: ‘Mijn oma zei altijd…” en dan komt de rest van het verhaal.

De Schrijversvakschool is afgelopen zaterdag een schrijftraining gestart met kinderen. Dit project heet “We schrijven ons eigen boek”, en de naam zegt alles al, de kinderen gaan hun eigen teksten schrijven. Ik ben God en de Nederlandse Ambassade dankbaar dat we op zo een korte termijn na indiening van het projectvoorstel fondsen beschikbaar hebben gekregen. Ik werd gebeld door veel mensen nadat een paar krantenberichten waren verschenen hoe goed het initiatief is en dergelijke. Wat het project bijzonder maakt, vind ik, is dat we kinderen van Wees – en kindertehuizen ook op de schrijftraining hebben. De spontane ouder (om het maar zo te noemen) neemt zo de telefoon, is op Facebook, registreert zijn of haar kind en kan meedoen. De andere groep heeft niet die mogelijkheden, om even snel de kinderen te registreren en te brengen naar de schrijversvakschool. Enfin, Je wil vooral geen enkel kind buitensluiten bij dit project en eigenlijk wilde ik ook geen ‘speciale’ training voor sec kinderen van kindertehuizen. Je wil vooral een combinatie hebben van beiden, en je concentreren op het talent, ongeacht de sociale achtergrond. We hebben een kleine fee gevraagd voor deelname, SRD 25, wat op zich niet veel is wanneer je bedenkt dat ouders belkaarten van SRD 30 met gemak kopen voor kinderen. Je moet voooral laten zien dat niet alles gratis is.

Waar ik geen rekening mee had gehouden was dat juist de groep van kindertehuizen niet zo gemakkelijk beschikt over fondsen, hoe minimaal ook. Dus toen ik via het CCS in contact kwam met de kinderen van Nos Casitas en ik vernam van de leidster dat er vijf enthousiaste kinderen wilden meedoen, dacht ik ojee, wat nu. Kwam nog bij dat ze nu helemaal in Lelydorp wonen, in het NAKS gebouw en dus transport van daar naar de stad behoorlijk zou gaan kosten. Het waren twee dagen voor de start van de training en ik begon al een aangepaste begroting te schrijven, bestemd voor andere fondsen. Ik werd vrijdagochtend wakker en dacht, ik gooi maar een oproep via een Facebookbericht. Ik was aangenaam verrast van de spontane en snelle reacties. Ik kreeg vervolgens een mooi bedrag voor de ritten heen en terug naar Lelydorp . En ja hoor, de kinderen kunnen les volgen voor 12 weken! Ik klapte verheugd in mijn handen toen ik vijf [nog verlegen] kinderkopjes in de achterbank van de auto zag piepen naar buiten. Na de kennismaking en wat gegiechel hier en daar met de overige kinderen, was het raak: “We zijn gekomen om te schrijven.”

De eerste les is achter de rug. Mijn vriendinnetje zong, tekende spontaan bloemetjes en poppetjes in haar schrift, hield haar hoofd vast als ze moest nadenken, en vroeg me aan het eind wat mijn achternaam weer was. Ik werd tot ’tante’ gedoopt en mijn naam stond op haar schrijfboek. Ik weet niet eens waarom. Ze ging aan het eind voorin zitten naast de chauffeur en zwaaide me samen met de andere kinderen na. ‘Tot volgende week juf!’

Je hoopt maar als juf dat je iets achterlaat, iets meegeeft van het schrijven. Ik vraag me af hoe dit project zal verlopen. Belangrijk is dat wanneer je om hulp vraagt, je hulp vindt. Mijn oma zei altijd: Te yu e krey nowtu, yu e feni yepi. Als je niks zegt, weet niemand dat je hulp nodig hebt. A no so dan!

Voor informatie over het project: www.schrijversvakschool.org