Ik voelde mij niet zo gelukkig bij m’n vorige baan. Ik had niet verwacht dat ik mij in alle vrijheid zo gevangen zou voelen. Vanaf mijn perspectief leek het alsof mijn werkgevers mij niet nodig hadden. In het begin deed ik wel het productiewerk. Het was mij opgevallen dat hun manier van werken anders is. Hun manier was gewoon niet de mijne. Ik zocht naar groei binnen het vak en kon het maar niet vinden. Naarmate de tijd versteek was er niet echt veel voor mij te doen en dat leidde naar iets waarin ik geen zin in had en dat was TikTok-filmpjes maken. Ik wist niet wat ik ermee moest. Er ontstond een nare druk, want ik werd ervoor betaald. Als ik terug denk vraag ik mij af of het probleem aan mij lag. Ergens wel, want ik had ook meteen kunnen zeggen dat ik daar niet voor niet voelde. Het waren voor mij best aardige mensen. De baan zelf was niet slecht. Ze deden hun best om de werkplek een leuke sfeer te geven, maar voor mij voelde dat ergens oppervlakkig aan. In mijn achterhoofd wist ik al dat de plek niet voor mij was en dat ik niet lang daar zou blijven. Ik gaf mezelf een halfjaar, maar bij de derde maand werd het gewoon te veel. De tweede donderdag van februari kwam ik aan het werk. Ik zat op m’n plek en keek even rond. Op dat moment nam ik het besluit om dezelfde dag te stoppen. Ik had mijn werkgevers willen spreken, maar dat lukte niet. Ze hadden het druk en ik durfde hen niet te storen. Ik zat aan de achterkant van het kantoor, gescheiden van de andere medewerkers door een witte muur. Ik voelde mij die dag verschrikkelijk oncomfortabel: ik hoorde niet tussen hen. Ik ben niet trots op mijn manier van handelen en het zal zijn tegenwerkingen hebben (hopelijk niet, maar het was best ongemanierd). Het moest. Ik kon niet een dag daar langer blijven! Een mailtje opgesteld waar ik de volgende dag geen antwoord op kreeg. Ergens wist ik dat dat het geval zou zijn, want dan had je dat van die protestacties op 17 februari. Die vrijdag zou het mij ook niet lukken om naar het werk te gaan, want ik zou buiten de stad gaan. Ik werd verwijderd van de groepsapp en dat was het.
Ondanks de protestacties en rellen ging ons tripje buiten de stad toch door. Dat is precies wat ik nodig had: rust en ook ruimte om te denken. Alles was overal, Jomara ook. Mentaal was ik moe en het uitte zich in het denken, mijn inzet en werk. Ik vertelde een goeie vriend van mij hierover en hij gaf aan dat mijn manier van de situatie aanpakken niet goed was geweest. Gelijk had hij, maar op dat moment maakte het mij niet zoveel uit. Maandag belde ik om verduidelijking te geven, maar het lukte jammer genoeg niet. Ik kreeg ‘niet beschikbaar’. Ik kan ook nog langslopen en het gesprek met ze aangaan, maar ergens heb ik het gevoel dat zij niet open daarvoor staan. You never know unless you try, weet je…
