Leuk, lekker en lelijk

Ik heb niet zoveel met Valentijnsdag. Maar vooruit, omdat de dag er is, zal ik iets schrijven omwille van de liefde. En omdat het woord toch zoveel gebruikt wordt zal ik een paar bijvoeglijke naamwoorden bij lenen om de vormen een beetje te scheiden. Ik doe het met de letter L. ‘De Leuke Liefde, De Lekkere liefde en de Lelijke liefde.’
De Leuke liefde tovert een ondeugende glimlach in stille momenten van mij en m’n lief. Soms stiekem, alleen voor onze vier ogen, soms openbaar. De leuke liefde lacht, schaterlacht om onzin, inspireert tot de kleine uurtjes zonder moe te worden, een telefoontje voor een-zomaar-hallo, hoe-gaat-het, wat-doe-je, een ik-vind-je-lief. Een onverwachtse knuffel aan een elleboog of oorlel die jij alleen sexy vindt. De stemmen klinken zacht wanneer je met elkaar praat, de ogen twinkelen anders, vooral in het begin, omlaag. Ehm, ehm, enemem het maakt niet uit: ‘Ik moet je zien, even zien!’

De Lekkere liefde begint wat stuntelig, voorzichtig, en op de tast. De onzekere zekerheid laat heupen dansen, ritmisch of in een hemels gevecht van de dijen. Winnen of verliezen is niet aan de orde. Overgeven is nooit moeilijk en eindigt altijd met een glimlach of een diepe zucht.
Wanneer de Lekkere liefde verandert in de Lelijke liefde dan kruipt de sleur in, verwijten slingeren aan het plafond, pijn, onmacht en verlies, dansen in ons hoofd. We worden boos, verstikken ons in achterdocht en wantrouwen. We willen vasthouden aan wat niet meer is. Willen met alle geweld terug naar de lekkere liefde. Handen die streelden verstrammen, de ogen kijken elders. En dan laten we de ooit-eens-leuke & lekkere liefde lopen; we geven ons over aan de Lelijke liefde. De rouw en het verdriet lopen vooruit. Om toch, ergens vertrouwde gebaren en stille lachjes van overgave te missen.
De spijt en het wantrouwen worden begraven, de adem wordt weer normaal. Niet weer een adem, maar wel normaal. De trekjes van de kinderen zijn van jou en ook van mij en dat is ook wel lief.
En wanneer de tijd zo voorbij gaat zien je ogen liefde in een klein gebaar van vrienden, van je ouders die er niet meer zijn, van een hond die dankbaar kwispelt wanneer je thuiskomt, een plant die groeit onder de aanraking met je vingers, wanneer je een schouder hebt om tegen aan te leunen bij ziekte en dood. Het maakt niet uit met de liefde. Het is allemaal wel goed

Ruth San A Jong