De symboliek van het leven…moederdag 2013

Ik had dit wellicht al een keer verteld dat ik het schrijven van mijn moeder heb. Ik realiseerde me pas bij het schrijven van mijn afscheidsspeech bij haar overlijden dat dat hele ‘schrijfding, of schrijftalent’ van haar afkomstig is en niet van de genen van artistieke familie. Wat was het geval namelijk…ze had altijd een schrift of notitieboekje bij zich en schreef alles wat in haar opkwam. Cijfers, namen, zinnen, woorden, alles wat haar beroerde schreef ze. Ik zag dat als kind en heb dat overgenomen. Ik schreef tekstliedjes over, gedichten uit bundels las ik tot ik ze uit het hoofd kende, had poëziealbums en dagboeken die ik volschreef en alleen omdat mijn moeder dat deed en ik zag dat ze er rustig van werd. Schrijven was toen ik kind was voor mijn moeder en voor mij een therapie. Ze heeft tot haar dood geschreven. Ik nam altijd schriftjes voor haar mee om in te schrijven. Haar laatste, in het ziekenhuis heb ik nog. Daar was haar motoriek zo verzwakt dat ze haar pen niet behoorlijk had kunnen vasthouden. Een mooi detail is ook dat toen ze stierf er een boek lag naast haar, mijn eerste productie; een jeugdverhalenboek dat door mij was samengesteld. Het waren verhalen van mijn eerste literaire project. Alles wordt ‘bijna’ symbolisch als je moeder er niet meer is. Alle gebeurtenissen in je jeugd, dingen die je anders had verwacht enzo enzo. Ik geloof er echt in dat een mensenleven voorbestemd is; dat alles wat je moet overkomen, ontvangen in het leven zo moet zijn. Mijn moeder heeft me niet de typische moederzorg kunnen geven, omdat ze mentaal ziek was, maar ze heeft gevormd wie ik ben vandaag. Dat geschrijf van me is echt een gift van haar die ik heb meegekregen en dat heeft niks met talent te maken, maar het doen, het schrijven zelf. Ik heb dit geschrijf een overlevingsmechanisme genoemd in het nawoord van mijn verhalenbundel. Ik verdien geld met schrijven, mijn wereld bestaat uit tekst, vorming, boeken en schrijvers en ik heb zeker kleine en voor mij grote successen in de dingen die ik doe. Niet altijd, maar ik ben niet ontevreden. Dat is toch ook wel zorg wat ze mij heeft achtergelaten. Aya, wat een overpeinzing deze zondag, moederdag. Maar ik wilde het graag delen. Er zijn ook moeders die lelijke dingen met hun kinderen doen; ik weet er genoeg, maar er zijn ook moeders die hun uiterste best doen om een goede opvoeding en liefde te geven, binnen hun fysieke en geestelijk vermogen. Ik ben nergens een boek tegengekomen dat de juiste instructies geeft over hoe te leven, maar moeders wijzen je vaak de weg, plaveien paden voor je, om je dan los te laten.

Nou, een fijne moederdag. Knijp haar tot je niet meer kan, want wanneer ze er niet meer is, heb je herinneringen te weinig.