Omu jokt gewoon

Sinds een paar dagen heb ik hallucinaties van junkfood. De Tjaw-Min van Omu, de ‘Vieze bami’ van maè en de Angry Whopper van Burgerking gaan ongevraagd aan mijn herinneringen voorbij. Ik zie mijn vork of chopsticks al in mijn hand, ik neem een hap, twee happen, mijn buik gaat lekker zwellen, ik risp op: alleen maar chinese lucht.
Wat enthousiast begon met slablaadjes, gekookte eieren, vis en vleesfilet is omgeslagen in een bijna dwangmatig kauwen op gezónd voedsel. Ik ben op een eigen samengesteld dieet: semi-glutenvrij, a la Atkins. Alle witmeel uit je voeding, weinig suiker, weinig zout enzovoort. Tè gezond! De boeken die ik jaren terug cadeau had gekregen met ‘Maaltijdsalades en Koolhydratenvrij eten’ worden eindelijk gebruikt. Ik moet drastisch gewicht verliezen om mijn hernia en een beetje is er al vanaf, maar er moet nog meer.
Ik heb nog nooit zoveel mayonaise, ketchup en dressings over mijn sla-blaadjes en eten gegooid. Je gaat je als een geit voelen met die blaadjes, als een slang met die eieren die je als ontbijt neemt. Geen brood, geen witmeel! Tergend dringt de herinnering van die Tjaw-Min weer, je ziet en hoort Omu met zijn scheplepel in de aluminium wok slaan, je ziet die stoom, je staat met watertanden geduldig te wachten tot hij je portie van tien SRD in een foambakje heeft gedaan, met een plastic vork erbij. Je racet naar huis, want die Tjam-Min mag vooral niet afkoelen. Moksimeti had je hem gezegd. “Ja, pikin nanga bigi meti.” Ik had ook ja gezegd toen hij enthousiast zei : “Frow langa mi no si yu!”
“No yoku omu.” Ik was er toch elke dag in de winkel naast die zijn vrouw runt, om ijsbergsla, olijven, wortelen, mais en komkommer te halen. Omu Jokt gewoon!
‘Volhouden!’ zeggen al mijn vrienden en vriendinnen. Een vertelde dat ie twee weken zoutloos en geen rijst had gegeten en bijna in trance was geraakt van het gemis. Ik kreeg de slappe lach toen ik dat hoorde, maar toen ik weer naar mijn bord keek vanmiddag met drie soorten groente en dat beetje pindasambal in een hoekje wilde ik ook gillen van frustratie. Gelukkig is er een vriendin bij die waarschijnlijk niet weet dat ik op dieet ben en vroeg of ik ‘aan’ ben voor een Sushi-avond. Vol vreugde antwoordde ik dat ik zeker ‘aan’ ben.  Ik schuil achter de uitspraak dat ik  mezelf niet moet straffen en soms een keer mag toegeven, en met mate, aan de lust.
Dus…