Erfelijke belasting…

Ay, ik word echt ouder. Je hebt van die typische dingen die je op een bepaalde leeftijd begint te doen, denk ik…

Sinds kort heb ik een ontzettende inspiratie om te tekenen. Ik heb altijd  een stille wens gehad om te cartoontekenen, maar had nog nooit een potlood of penceel in mijn hand vastgehouden. En ik weet dat het een soort innerlijke weerstand was om niet te tekenen als mijn vader. Niet dat dat het geval is hoor! Want ja, vanaf ik klein ben en men mijn achternaam hoorde, was het: ‘Dan kan je vast ook goed tekenen of schilderen!’ Nee! Het is een soort identiteitsding, denk ik, je wil niet een schaduw van iemand zijn, je eigen mens of individu zijn, met z’n eigen kenmerken of talent [weet ik veel hoe je dat noemt].

Ik heb denk ik 2 maanden terug, een soort ‘dyebre’ gekregen om te verven, te tekenen. Het woord dyebre, daar weet ik de betekenis niet van, maar het is een soort bevlieging. Het begon met het verven van mijn Ndyukabangi. Die bangi stond maar saai te wezen in mijn woonkamer. Ik stond op een ‘stille’ zaterdag op, en reed naar de verfwinkel hier bij mij in de buurt. Gewoon wat blikjes verf en terpentine gekocht, wat kwasten, en ik heb er een weekje over gedaan om die bank een beetje op te kleuren. Intussen hebben de meeste houten spullen hier in mijn huis zo een wannebe-kunstenaars kwastje over zich heen gekregen en ik moest mezelf tegenhouden niet alles hier in huis in de verf te gooien.  Ik heb al zeker 5 jaar boeken over Tekenen in de kast liggen. Mijn ‘ooit’ is eindelijk hier.

Ik ben er heilig van overtuigd dat een mens alles kan leren. Tenminste als de motivatie er maar is en ook een beetje creativiteit. Dus zo ben ik een zelfstudie gestart, want iets wat ik niet wil, is les krijgen van een tekenleraar of kunstenaar (en het is me aangeboden hoor, heel lief, maar mi no wani). Ik wil het zelf doen, omdat ik bang ben mijn authenticiteit kwijt te raken. Nou ja, bang dat ik de stijl van iemand zal overnemen. Hm..daar gaan we weer. Je moet me zien, elke avond voor ik ga slapen, met mijn boek, potloden, vegers en verwoed aan het schetsen. Ik wil vooral karikaturen tekenen. Mooie vazen, portretten enzo vind ik te serieus(wat dat ook moge betekenen…) Het gekke is, of grappige is, dat ik sinds ik door heb hoe de basislijnen lopen, voor het tekenen van een mensfiguur, het me best gemakkelijk afgaat. Jajajajaja, zal wel in de genen liggen. Ik ben nog maar een beginner, en wil echt wel grappige poppetjes tekenen die iets zeggen. Ik heb mijn nichtje in Nederland al gek gemaakt door haar op potlodenjacht te sturen. Houtskool, roodkrijt, pastelkrijt en ook een modelpop. Dat ding kost hier 141 SRD, terwijl ik online zo een poppetje voor 7,50 euro heb gekocht. Een schetsboek van Bruynzeel van 9 srd die ik bij VACO heb gekocht, kost SRD 30 bij Office World. Ik heb die vriendelijke dame flink op haar lazer gegeven. Nou ja, ik heb haar gezegd dat ze schurken zijn! Jammer genoeg was niemand van het management in de winkel, anders had ik er wel wat van gezegd.     

Dus eigenlijk ben ik al in een soort overgang… De drang van late feestjes en uitgaan is veranderd in poppetjes tekenen en onkruid uit de grond trekken en wat vrijwilligerswerk. Ik lach mezelf uit terwijl ik dit tik. In die tuin heb je trouwens ook een gemene plant, met stekels. Hele kleine groene blaadjes die gemeen jeuken. We hebben handschoenen intussen aangeschaft.

Trouwens, dat ‘weet ik veel’ gebruik in deze tekst heb ik geleend van een studentje van 11 jaar, die een tekst schreef, van heuse columnwaarde en die woorden, ‘weet ik veel’ vaak gebruikte. Ik schiet nog steeds in de lach wanneer ik over die teksten heen ga van de kinderen die we trainen bij de Schrijversvakschool (kijk even op hun site www.onsboek.org. Dat tekenen heb ik wellicht ook van hen overgenomen. Zonder dat ik het tijdens de les had gezegd, zag ik heel wat kinderen allerlei tekenen maken met een potlood en een pen naast hun schrijfsels. Je vergeet hoe jijzelf als kind was. Ik tekende inderdaad veel en kon goed natekenen, maar heb er verder niks mee gedaan. Weet ik veel! Ik heb een paar vrienden aangestoken. Er wordt getekend op hun mobieltjes,  allerlei schetsen vliegen mijn mobieltje binnen en anderen willen al een zaal gaan huren of hebben me toegefluisterd dat ik er veel geld mee kan verdienen. Haha Is toch wat hè? Ik heb helemaal geen intentie om dit professioneel te gaan doen. Nee, het moet leuk blijven, ik moet er plezier in hebben. Dat therapeutische, weet je wel, je kop vol gedachten leegmaken, zo bezig zijn met jezelf; ook ontspannend. We weten niet wat en hoe verder, of dit maar iets is van korte duur, maar nu geniet ik er ontzettend van. Ik zal deze bevlieging maar ‘Erfelijke belasting’ noemen…
GRAPJE!