Hoe het begon

In 2002 won ik de derde prijs voor de Kwakoe literatuurprijs. Dat verhaal heb ik wel 15 keer, als het niet meer is, herschreven. Guillaume Pool, mijn mentor, gaf mij een duw in de rug mee te doen met die literatuurprijs. Ik had nog nooit meegedaan, omdat ik niet tevreden was over de tekst. Onder zijn strenge begeleiding, en dat is echt elke avond tot diep in de nacht tikken, moest ik herschrijven en schrappen. Ik dacht dat het nooit ophield. Tot de dag van indienen heb ik nog aan de tekst gezeten.

Na een paar weken, was ik vergeten dat ik had meegedaan. Een email waarin werd gevraagd of ik op een bepaalde dag beschikbaar zou zijn voor de bekendmaking van de winnaars herinnerde mij eraan. Guillaume die ik het bericht had doorgestuurd begon me te feliciteren: ” Je bent genomineerd.” Ik wist helemaal niet wat dat betekende. Op een zaterdag, werd ik gebeld door mijn oom die in Amsterdam woont. Hij stond daar op het Kwakoeterrein en moest een prijs in ontvangst nemen voor mij. Oja? De uitzending was live. Om 11 uur en ik was met de was bezig en nog in m’n plunje. De radio werd aangezet met nog natte vingers. De uitslag was nog niet bekend gemaakt. De mensen kletsten maar wat en draaiden muziek. In de tussentijd ging ik gewoon door met kleren spoelen en in de centrifuge doen. Ik heb de uitslag gehoord bij toeval bij herhaling en ja hoor, ik had een derde prijs. Dat was meteen gillen en naar mijn grootmoeder bellen en Guillaume die in Haren woont. “Gefeliciteerd, schrijfstertje van me,” zei Guillaume.
Mijn grootmoeder heeft denk ik daarna heel Suriname gebeld, want het regende plotseling felicitatietelefoons. Het radiostation SRS belde of ik naar de studio wilde komen. De winnaar, Marilyn Simons zo er ook zijn. Ik wilde niet en kon niet. Dat kwam mij dus heel goed uit dat Marilyn er zou zijn. Zij verdiende alle aandacht!
Daags later kreeg ik het juryrapport : een hoge dosis humor, stilistische mankementen, de lezer blijft in een vreemd soort spanning en dergelijke. Natuurlijk wilde ik protesteren, ik kon maar 1500 woorden inzenden terwijl het verhaal veel langer was. Het commentaar van de jury heeft mij geprikkeld om verder te gaan, maar vooral door te gaan op het thema; de dood. Ik heb een serie verhalen rondom dit thema geschreven, waarvan ik nu nog twee af moet maken en dan, aanbieden aan een uitgever.
Ik sta nu onder ontzettende druk, maar ik zal er alles aan doen om dit jaar nog een bundel op de planken te krijgen. En nu als de bliksem deze weblog sluiten, zodat ik verder kan!

1 thought on “Hoe het begon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *