Het regent speeches…

Speech bij de literaire avond van de Schrijversvakschool in Onstage Jeugdtheater op donderdag 28 november 2013

Goedenavond,

Een bekende uitspraak bij topsporters, artiesten en kunstenaars die grote hoogten hebben bereikt is :’ Dream big!’ De betekenis van die woorden drong een dikke tien jaar terug tot mij door, toen Tieneke Sumter mij dat zei. Ik wilde zelf begeleid worden in mijn schrijven en ik vertel altijd dat ik een zoektocht begon naar structurele begeleiding in schrijven. Niet de tekstuele analyse, maar de begeleiding en van creativiteit.

Ik houd niet van clichés, zeker ook niet in mijn toespraken. Maar naarmate ik ouder word, besef ik dat het leven uit clichés bestaat. Ik wil vooral niet zeggen:’ Het begon met een droom!

Het cliché heeft mij achterhaald. Het is inderdaad met een droom begonnen. Met wilde gedachten, met gedachten die een droom werden, met een droom die gedeeld werd met anderen . En toen ik plotseling wild op stond om tijdens de droom te slaapwandelen, stootte ik in die wildheid mijn knie aan een stalen tafel, een paar keer, ik struikelde en ik viel… maar ik werd opgetild en ondersteund door een paar handen. Niet een paar, maar vele handen. Ik wil die handen een paar namen geven:

Marisa Pieplenbosch, Urmia van Leeuwaarde, Astrid H Roemer, Michiel van Kempen, Peter Meel, Sylvia Dornseiffer, Sandra Ammersingh, Menno Hartman,  Derrick Alexander, JanCurrie, Guno Fris, Genti Mangroe, Carlo Bakboord, Ninon Brunings, Ed Hogenboom, Henry Carbière, Imro San A Jong, Celestine Raalte, Tieneke Sumter, Kisore Dias, Pauline Durlacher, AnneWil Petterson,  Louis Stiller, Margriet van Bebber, Koos van den Kerkhof. Maar ook aan alle namen die ik niet heb genoemd van docenten en gastdocenten.

Ik heb van die val een kruk overgehouden en die kruk van me is hier. Urmia van Leeuwaarde: ‘Ik moet aan jou mijn bijzondere dank uitbrengen. Urmia is mijn kruk, nog steeds. Ik leun en steun op haar. Urmia is schrijfdocent bij de schrijversvakschool en ik ken haar nu dus ook iets langer dan 5 jaar. Ik deel geen decoraties uit, maar je weet dat ik je eeuwig dankbaar ben voor wat je voor de school en voor mij doet. Dankjewel. Urmia ga even staan, laat de mensen je zien hoor!

Het is bijna niet te geloven. Als Iraida me niet eraan had herinnerd dat we 5 jaar bestaan en dat we dat ook moeten vieren, was het mij bijna ontgaan. Vanwege de drukte van de afgelopen weken met onder andere een project met jeugdigen, zou ons eerste lustrum geruisloos voorbij zijn gegaan. Terwijl er zoveel, zoveel is gebeurd en nog steeds gebeurt. Dankjewel Iraida!

We zijn inderdaad in 2008 daadwerkelijk begonnen met de school; ruim daarvoor waren we al bezig met de training van enkele docenten. Maar in oktober/november 2008 kon ik samen met de andere docenten een programma beginnen. Een paar belangrijke momenten uit ons bestaan zijn geweest:

1. Bij het begin, de goedkeuring van het 4-jarige project door Het Ministerie van Buitenlandse Zaken van Nederland in de vertegenwoordiging van de Nederlandse Ambassade. 150duizend euro was er vrijgemaakt voor ons, waardoor ik vakdocenten uit het buitenland kon aantrekken, een train- de- trainersprogramma voor docenten hier kon organiseren en tegelijkertijd de studenten lessen kon laten volgen. Onze docenten hier moesten regelmatig trainingen en workshops volgen in Suriname en in het buitenland, opdat we op eigen benen konden staan wanneer we geen fondsen meer zouden ontvangen.

–       Het geven van een stijgend aantal bedrijfstrainingen en personal coachings door de Schrijversvakschool en daarmee dus de ontwikkeling van een non-fictiemodule

–       Een jeugdprogramma waar we afgelopen zaterdag een eerste groep jonge ‘schrijvers in de dop’ hebben afgeleverd. Hier ligt er een krantje voor u ter inzage.

De druk is groot, maar voorlopig kunnen wij alles nog aan: de schommelingen in de economie die ook hun weerslag hebben in het aantal nieuwe aanmeldingen voor een opleiding aan onze school;Studenten die het hebben opgegeven, om wat voor reden dan ook.

Je hoopt als docent dat je dat vlammetje doorgeeft en dat het blijft branden. Dat mensen het schrijven serieus gaan nemen, het als een vak beschouwen. Niet iedereen kan een goede schrijver worden. Je moet een doorzetter zijn, wil je er komen en blijven. Je moet vastberaden zijn. Net zoals deze drie dames, die echt vastberaden en ook echte doorzetters zijn. Zo vastberaden ben ik ook in het besef dat we ergens komen met deze school, en dat we zullen blijven groeien in onze doelen en ambities.

U hebt in de aankondiging gelezen dat er van deze drie dames twee afgestudeerden van de Schrijversvakschool Paramaribo zijn: Iraida van Dijk-Ooft en Sakoentala Hoebba-.. en dat de derde, Karin Lachmisingh een ex-studente van ons al een boek heeft gepubliceerd. Dat is de manifestatie van wat we met zijn allen hebben gedaan, waaraan wij hebben bijgedragen. Hier doe je het voor en natuurlijk ook voor de Surinaamse literatuur.

Deze drie dames, studenten en een ex-studente die u vanavond van hun werk zullen laten proeven, hebben de durf gehad om zich kwetsbaar op te stellen, durf om te zeggen wat ze denken, durf om ondanks hun drukke werkschema’s en hun persoonlijke levens naar de lessen te komen en zich in te zetten voor hun eigen creativiteit. Ze hebben geloof gehad in de vorming van het creatieve schrijfonderwijs en het geloof in ons, dat we hun talent konden aansturen, zodat  het zich verder kon ontwikkelen. Ze hebben de durf gehad om de soms harde kritiek die we hen gaven tot zich te nemen en er iets mee te doen. Lezers zijn genadeloos en dat weten schrijfdocenten. Ik ben er trots op ze dat ze zich kwetsbaar hebben durven opstellen, en tegelijk moedig waren. Ze namen soms ook geen blad voor hun mond.

De druk is groot en je moet sterk zijn om dit allemaal aan te kunnen. We zien dus vandaag hier drie sterke, wilskrachtige vrouwen, op wie wij bijzonder trots zijn.
Easy reading is hard writing, maar we blijven schrijven en herschrijven, worstelen met gedachten en taal, tegen kritiek kunnen en verder gaan, wortel schieten en verder groeien.

Ik wil niets meer zeggen vanavond, ik wil…genieten en trots toekijken, blij zijn dat ik samen met alle docenten, bestuursleden, overige studenten en cursisten direct of indirect, via de Schrijversvakschool Paramaribo, een bijdrage heb kunnen leveren  aan de verdere creatieve vorming van deze dames. Het is makkelijk om een model over te nemen, maar de ervaring heeft geleerd, dat het vaak misgaat. De samenstelling van vele dingen in Suriname, is anders dan in Nederland.

Het enige wat ik nu nog aan u wil zeggen is:’Blijft u ons ondersteunen en we zullen u blijven verrassen.’

Ik wens u een heel fijne avond.