Over

Ruth San A Jong

Het is een lang verhaal, maar alles begon met de behoefte begeleid te worden in het creatieve schrijven. Een neerlandicus was naar mijn eigenzinnige visie niet in staat mij in het creatieve vak te begeleiden. Ik zocht begeleiding in verhaal-ideeën, originaliteit en wilde mijn creatieve inzichten vergroten. Toen trok ik de stoute schoenen aan en ging op literair avontuur. Ik ben nog steeds op pad…

Ik schreef brochures en nieuwsbrieven, beleidsnota’s voor voornamelijk NGOs en andere bedrijven. In 2008 richte ik de Schrijversvakschool Paramaribo op.  Ik was ervan overtuigd dat er meerdere mensen waren met diezelfde behoefte in Suriname. In mijn zoektocht kwam ik veel tegen. Er moeten mensen zijn die in je geloven. In 2006 startte ik een proefproject om na te gaan of we in Suriname inderdaad begeleiding nodig hebben bij het schrijven. Ja dus. Een workshop volgen maakt je nog geen schrijver. Veel boeken lezen ook niet. Het feitelijke schrijven is de kunst van schrijven. Ik heb met die wilde gedachte jarenlang gelopen om een schrijversschool te beginnen. En met doorzetting en mensen overtuigen dat het nodig is zijn we nu langer dan tien jaar verder. Mijn uitdaging is nu de school blijven handhaven, want ook dat is een kunst in deze tijden.

Intussen ben ik zelf docent Proza en Essay aan de opleiding en zet het beleid uit voor de Schrijversvakschool.

Van juni – augustus heb ik aan de universiteit van Seattle in Amerika de training in Amerikaanse literatuur gevolgd. Dat is mijn recente uitdaging: een module starten en Surinamers aan het kritisch schrijven en denken krijgen. Wij hebben vooral meer raakvlakken met de Amerikaanse literatuur vanwege de thema’s die in de boeken voorkomen. De auteurs zijn ook voornamelijk multi-etnisch, wat kenmerkend is voor de cultuur en samenstelling van Suriname.  De thema’s gaan over, post-slavernij, identiteit, racisme, cultuur en geschiedenis. Wij delen wel de taal van Nederland, een variant althans, het Surinaams- Nederlands, maar met de cultuur van de Nederlander hebben wij weinig. Zelf denk ik dat daar de weerstand ligt van menig Surinamer om boeken te lezen en of te schrijven. Het is niet anders, maar ons richten op een wereldtaal zou Suriname alleen maar goed doen. Vind je zelf ook niet?

Ik heb vanaf mijn 24ste gepubliceerd (non-fictie vooral) maar in 2007 werd ik ontdekt door een uitgever. In 2011 ben ik pas echt gedebuteerd met een eigen verhalenbundel “De laatste parade”, mijn eerste geesteskindje. dit boek is gepubliceerd bij Uitgeverij In de Knipscheer. Daarnaast heb ik in  andere verzamelbundels ook gepubliceerd. Deze bundel heeft heel wat deuren voor mij opengedaan: ik was genomineerd voor de Academica Literatuurprijs in 2013 en voor de Inktaap in 2014. Daarnaast leverde dit boek mij een citybooks-reis op in Jakarta en ontmoetingen met auteurs en lezers van over de hele wereld. Mijn bezoek aan Amerika en met name de Seattle Universiteit hebben een heuse ‘revolutie’ in mijn visie op creativiteit en schrijversvakonderwijs gebracht.

Intussen hebben wij de eerste module Amerikaanse literatuur achter de rug.  Met ondersteuning van sponsoren konden wij de collectie boeken aanschaffen en een uitleen starten. Nu, anno 2020, de wereld in de COVID-19 crisis zit, kunnen wij niks anders doen dan evalueren en het pilot project bijstellen. Wij zullen deze module vooral voortzetten. We kijken nog uit naar de mogelijkheden die onze ‘nieuwe’ onderwijsmogelijkheden biedt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *