Wereld dierendag 2019

Dit is een artikel dat ik in 2014 schreef. De puf heb ik niet om in herhaling te treden. Weinig is veranderd.

Leven zonder eten en drinken

foto: R. Sanajong
foto: R. Sanajong

Elke dag, op elke willekeurige route die ik rijd in de auto, zie ik tenminste tien honden die eten zoeken in vuilnisbakken of zwerven op straat. Tenminste drie geef ik te eten. Let wel, zo gauw ik in mijn auto stap kom ik ze tegen en het maakt niet uit in welke buurt ik van Paramaribo rijd. Het is de grote droge tijd en ik begin al te zweten om 7 uur ‘ s morgens na mijn koffie te hebben gedronken en vraag me af hoe honden dat doen. Hoe doen honden dat die de kraan niet kunnen opendraaien of SWM uitschelden dat er vuil water uit de kraan komt?

HOE KOMEN STRAAT/ OF ZWERFHONDEN AAN HUN ETEN EN DRINKEN?

Ik word verdrietig en boos tegelijk wanneer ik zie hoe Surinamers met honden omgaan. Ik heb het een kleine taak van me gemaakt om te zeuren over de dierenmishandeling van Surinamers in dit land. Ik geef al een tijdje straathonden te eten en ja ach, ik hoef de naam vrijwilliger niet te noemen omdat ik wenste dat ik meer kon doen. Ik vind het gewoon een verplichting om dieren in nood, een dier dat op straat loopt en in vuilnisbakken en vuilnisbelten zit te graaien op zoek naar verzuurd eten, een beetje hondenvoer of rijst te geven met hondenvlees. Ik kwam een hond een keer tegen die vanaf zijn hals tot ergens aan zijn ribben gekapt was. Het roze vlees van de open wond zit nog op mijn netvlies. Ik heb de dierenbescherming gebeld die hem meteen is komen halen en geopereerd. Had ik mijn rug moeten omkeren en niets doen? Ik kan vanwege de fysieke beperking van mijn rug weinig tillen en bukken, anders was ik een fulltime vrijwilliger bij de Henk Abrahamsstichting, die zich dagelijks ontfermt over met name de honden van de straat en het dierwelzijn in het algemeen. Er zijn andere kleine manieren waarop ik mijn bijdrage lever, een ideetje hier, een gebaartje daar, en ik ga zelf op pad. Op mijn manier en naar mijn vermogen. Mijn hart gaat echt knijpen wanneer ik niet kan stoppen vanwege een file of een straat die geen berm heeft. Hoe kunnen we zo met onze dieren leven, hoe kunnen we zo met onszelf leven?
Want wat zal je vinden op een vuilnisbelt: verzuurd eten, afval, niet? Ik heb het vaak gedaan, dat ik geen brokjes meer in de auto had, en dan stopte ik bij de dichtstbijzijnde supermarkt om een blikje hondenvoer te halen van SRD 3,50. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het steeds moeilijker wordt in deze economie om zakjes hondenvoer te kopen.

VERANTWOORDELIJKHEID 

We zijn gauw geneigd de verantwoordelijkheid te schuiven op de organisaties die zich met zwerfdieren bezighouden. Of op de overheid. Maar waar is je eigen verantwoordelijkheid voor je omgeving? Men is niet eens bereid een hond te adopteren uit het dierenasiel, want het zijn geen ‘merkhonden’ en het kost SRD 135,- . Maar rashonden die 1000 USDollar kosten kopen we wel. Wel laat me je vertellen: een rashond verzorgen kost veel meer geld dan aanschaffen. De zogenaamde ‘Surinaamse’ honden hebben evenveel liefde en zijn evenveel trouw. Als ik een huis had met een behoorlijk erf, dan had ik zeker 3 of 4 geadopteerd. Wie weet komt het alsnog: een groot erf waar ik rustig kan zorgen voor de meest liefdevolle huisdieren.

INNERLIJKE GENOEGDOENING EN VERANTWOORDELIJKHEID NEMEN

Ik ga niet meer naar de kerk elke zondag en vraag God niet om allerlei materiele gunsten, maar weet zeker dat ik iets goeds doe wanneer ik uitrijd en stop aan de kant om een drachtige uitgemergelde teef eten te geven. Het is een druppeltje op een hete plaat en toch vind ik dat we allen verantwoordelijkheid moeten nemen voor straatdieren die eigenlijk huisdieren zijn. Ik ervaar een innerlijke genoegdoening wanneer ik de opgeheven kopjes zie die dankbaar naar me kijken en de staarten zie kwispelen. Het gevoel is niet te beschrijven. Ik heb het vaker gehoord hoor: ‘Je denkt dat we geen moer te doen hebben dan ons met straathonden bezighouden.  Ik kan niet eens voor mezelf zorgen dan moet ik voor een hond gaan zorgen.’ Ik wijs geen beschuldigende vinger, maar het is toch ook een keertje goed om aan een ander levend wezen te denken en je af te vragen, hoe doet een zwerfhond of zwerfkat dat? Met het minimale: een emmer vers water kan zelfs de armste mens toch op een hoek missen? Is het zo een gigantische daad om een dier van de straat dat in nood is te helpen? Moeten we alleen onze eigen honden verzorgen?

WAT IS DIERENLIEFDE?

Laten wij vooral geen honden meer wegjagen wanneer ze onze vuilniszakken open bijten, op zoek naar eten. Laten we ons afval vooral op een plek plaatsen waar ze er niet aan kunnen. Laten we vooral minder dieren dumpen. Laten we vooral de honden laten steriliseren. Laten wij vooral minder dieren de hele dag aan de ketting houden.  Je ‘houdt’ misschien echt van je dier, maar wat is liefde, als je aapje’s moeder is gedood in het bos, of je sieraad: de tand in goud om je nek van een tijger is die kapot geschoten is door jagers, je vogel wel fluit, omdat het niet anders kan. Suriname is zo een groot tropisch, Amazoneland: er is toch genoeg ruimte voor alle wezens om er te leven? Waarom alleen aan jezelf en je vertier denken?

Laten wij toch nog ondanks alles, ons blijven inzetten voor dierwelzijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *