Slechte peetdochter en nonchalante peetmoeder

Dat ‘Leespeetje’ initiatief heeft veel bij me losgemaakt de afgelopen week. Wayne Telgt een Surinaamse journalist is een project gestart vanuit de bibliotheek van het Cultureel Centrum Suriname waarbij kinderen geadopteerd worden en zo aan boeken kunnen komen. Er gaan bibbussen of leesbussen in Paramaribo en randwijken rond om aan het kind boeken te lenen. Een succesvol project dat al jaren gaande is.  Ik werd echter getroffen door een foto van weeskinderen op een buitentrap. Mijn voorstellingsvermogen begon te werken. Het zijn allen kinderen met een eigen verhaal, (vaak)een tragiek zo jong, wellicht in de steek gelaten of als wees geboren, misbruikt, geestelijk verminkt. Zonder familie, zonder ouders, zonder iemand die echt om ze geeft. In 2005 deed ik vrijwilligerswerk bij een bibliotheek dat op het terrein van het voormalige SOS Kinderdorp is. Mijn gesprekken met de kinderen waren vaak luchtig van toon, over verhalen van school en vrolijke dingen maar er was altijd een soort -iets waarover we niet willen praten- in hun blikken. In gesprekken met de SOS-moeders hoorde je dan de achtergrond van waarom zo een kind in het tehuis was. Ik ging dan altijd met een bezwaard en gefrustreerd gevoel naar huis, me afvragend hoe ik zo een kind zou kunnen helpen. Schrijven was voor mij als kind therapeutisch. Ik merkte weinig interesse bij die weeskinderen. En blijkbaar wist ik ook niet goed hoe ik die interesse voor boeken moest stimuleren. Nu, een paar jaar verder vind ik een kind adopteren een te gemakkelijk antwoord. Je helpt tenslotte maar 1 kind, maar hoe zou het zijn met al die 79 andere kinderen? Ik schrik overigens van het aantal weeskinderen dat groeiende is in de weeshuizen. Je moet er fysiek en mentaal klaar voor zijn. Dergelijke beslissingen neem je niet zomaar, of in je eentje. Terwijl ik zo dat te peinzen en me boos maakte over wat grote mensen jonge kinderen aandoen, dacht ik dat ik wel een Leespeetje wilde worden. Ik had de informatie summier tot me genomen via Facebook en wist niet of het een financiële donatie was of een in natura, waar je bijvoorbeeld als vrijwillige ‘Peetje’ ging voorlezen of vertellen. Ik wist het niet en belde Wayne op die mij alles uitlegde. Ik vind overigens de term ‘Leespeetje’ een geniale vondst, dat helemaal past in die Surinaamse belevingswereld. Een peetje, een peetmoeder. Ik heb ook een peetje (die ik lang niet heb gezien) en ben zelf peetmoeder van een nichtje (die ik ook heel lang niet heb gezien). Wat dat betreft ben ik een slechte peetdochter en een nonchalante peetmoeder. En ik weet genoeg excuses voor dat gedrag…het moet met literatuur te maken hebben: daar ben ik wel altijd voor te vinden. Dus in het verlengde van die ‘peetmoeder-gedachte’  adopteer ik een van die kinderen uit een kansarme buurt en hoop vurig dat hij/zij van lezen houdt. Lezen is een ontvluchting uit de wereld die soms zo kwetst, en tegelijkertijd een toevlucht naar beter, naar meer kennis.  Ik gun elk kind met gezonde ogen een goed boek. Wie wordt samen met mij ook Peetje? Het kost maar een tientje per maand!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *