Het is Tweede Pasen. Ik heb voor ontbijt een stukje Pastei en Pom achter de kiezen. Iemand in de buurt heeft christelijke muziek op, van die hele oude die ik vanaf ik acht jaar ben hoor “Pray for me, pray for me.” Ik zit te bedenken wat ik moet doen vandaag; achter de computer gaan zitten of gewoon kleren in de wasmachine doen. Dat boek van Michelle Obama lezen, die irritante haartjes onder mijn kin eindelijk weghalen? Ik zucht en hoor een pastoor via mijn televisie in een jachtige stem verkondigen dat de opstanding is geweest. Ik ben in een religieus dilemma als ik hoor en lees wat er allemaal in de wereld, in mijn wereld gebeurt. Wanneer je gedoopt en opgevoed bent in een katholieke setting dan denkt je bewustzijn steeds in termen van ‘Migado/Mijn God’ bij iets ernstigs en sta je ‘s-morgens soms op met liedjes in je hoofd. 1 Biljard dollar is in 3 dagen bij elkaar gesprokkeld voor het opnieuw bouwen van de Nortre Dame kathedraal in Frankrijk. Tijdens Pasen zijn er terroristische aanslagen geweest in Sri Lanka; 200 plus mensen dood. De zoon van de minister is verdachte in een seksueel misbruik-tori van een tienjarig meisje. En ik heb mijn hond laten inslapen vorige week maandag. Honden worden gedumpt in deze regentijd, geslagen, gestolen. Plastiek afval wordt achteloos gesmeten uit de auto en er is wel een vuilophaaldienst, maar ja, dat vuil wordt ergens gedumpt en er gebeurt verder niks mee. Corruptie van politici in het land, de pyromanen hebben twee weken terug heel Paramaribo vergiftigd met rooklucht. Veel ‘foute dingen’, elke dag, elke week, elk uur. Ik ga al jaren niet meer met Pasen, Kerst enzo naar de kerk. De kerk is mij te druk en ik vind die kerkbanken nog steeds ellendig hard en te smal voor mijn groot lijf. Ik heb wel een bijbel in huis, meerdere zelfs. Af en toe lees ik om positieve kracht te putten of weet ik het wat. Maar ik heb steeds meer een innerlijke weerstand tegen religie en de beleving daarvan. Vooral wanneer ik naar mensen hun handelingen kijk en de manier waarop we met elkaar omgaan. En natuurlijk hoor ik er ook bij hoor. Anderen proberen te manipuleren, liegen om jezelf te redden, de ander een hak zetten. brrr. Ik kwam ook nog tegen dat de zus van een vriendin de grafsteen van de moeder had laten openbreken uit wraak. Weet je dat soort bizarre dingen die families met elkaar kunnen doen. Een vader die zijn dochter vervloekte.

Ik stel geen vraag meer of God bestaat. Ik heb wel respect voor een ieder die Pasen viert. Heb daarom ook al die mensen een vrolijk Pasen toegewenst. Ik geloof wel in een God, een hogere energie (als ik de naam mocht geven) want wanneer ik een leuke opdracht krijg, dan ben ik wel dankbaar. Of wanneer er iets gebeurt dat ik helemaal niet verwacht. Antwoorden hoef ik niet meer, want ik ben geen ‘wetenschapper van het Leven’. Er zijn zeker leuke dingen zoals het overleven van het anderhalf jaar wachten op Game of Thrones, de zon die vandaag schijnt, de Neem-boom die eindelijk groeit, de troostbrasa en het bezoek van vrienden die op rouwvisite kwamen voor mijn overleden hond, de bereidheid van mijn dierenarts om vorige week zondag haar gezin te laten en met spoed de poli te openen om mijn hondje te behandelen. Dat zijn allemaal mooie dingen waar ik erg dankbaar voor ben. Er is naast al die ellende toch nog ruimte voor humaniteit.

Maar wat wilde ik eigenlijk kwijt met deze tekst? Ik weet het ook niet. De prik van een muskiet op deze vroege ochtend herinnert mij er aan dat ik leef en als de bliksem muskietenwierook moet branden. Ik ga dat maar doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *