Literair samenspel…gedichten bij kerst en oudjaar 2009

Plastic rituelen

weer rituelen van verpakkingen
rode poppen met witte baarden
van boompjes die nooit verteren
kalkoen en ham gelukkig wel

weer rituelen van wat is gedaan
wat nog zal
wat nog echt moet
voor volgend jaar

weer verdrijven van onrustige geesten
in roodwaterwasjes
met rood geluidgeweld
rode sirenes
en rode hanen

een cup Fayalobi
leeft zijn onverteerbaar einde in verweerde staat
op het graf
linten lezen ‘we zullen je nooit vergeten’

alweer plastic rituelen

Ruth San A Jong
December 2009

Lieve Ruth,

Je hebt mijn ‘Malle Muze’ getriggered met je gedicht.
En zoals je op een mato-neti ‘doorsneden’ zou worden, zo kom ik in met het onderstaande:

en rode hanen…
die zich eenzaam koning wanen
in een lege kippenren.
Want de pommen en pasteien,
de kroket en pindasoep
zitten boordvol geliefden
van de leider van die troep.

Dus nu kraait hij uit frustratie
vaker zelfs dan wenselijk is:
“Laat ze schieten, laat ze branden!
Op naar de verdoemenis!
Als ik niet meer lief kan hebben
en geen kindjes meer ontvang
wat kan mij het leven schelen,”
en ons haantje werd toen bang

Stiekem liep hij naar misi Elly
op het grote Mensenplein
met zijn rode kop gebogen
waar die moordenaars ook zijn.
Hij liet zich spatten, liet zich baden
waste hanenhebi’s weg
sprak een mondje voor de yorka’s
en verdomme, hij had pech…

Want de auto week niet uit
voor een pas ‘gewassen’ haan
die verwoed begon te kraaien.
Alles toen in lichterlaaie
heel die houten binnenstad.
Dood lag hij daar, op zijn gat.

En we zullen je gedenken
met een lachje en een traan
vreemd hoe ‘t leven toch kan lopen
voor een oude rode haan!

Claudett de Bruin

Ik vind heel leuk en spontaan je aanvulling Claudett!

2 thoughts on “Literair samenspel…gedichten bij kerst en oudjaar 2009

  1. dans in de regen

    regendruppels
    verdragen de warmte
    van menselijk verlangen

    schuifelende voeten
    die geen sporen
    achterlaten
    lachen om zoveel
    onnozelheid

    oh wat heerlijk toch
    de onschuld
    van het bestaan

    het ademhalen koestert
    de magie van het leven
    en opent
    de dwalende ogen
    voor het reeds bestaande

    geen scheidslijnen meer
    in het geheugen
    dat de ochtend
    bevroren achterlaat
    alleen de openbaring
    die verzoent en
    die je vleugels geeft

    dromen als de
    verlate lente
    die zachtjes ontluikt
    tussen de lippen
    een spagaat van woorden
    als brug naar
    spontane nederigheid

    vraagt het hem of haar
    naar de dans in de regen
    en onderga
    de spirituele omhelzing
    van onbaatzuchtige liefde
    die hoog aan de einder glanst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *