Is Suriname ready voor de Amerikaanse literatuur?

Het is precies een jaar dat ik terugkeerde uit Amerika na mijn deelname aan het SUSI2018 programma in Amerikaanse literatuur. Ik heb eindelijk de module Amerikaanse literatuur aangekondigd en een syllabus samengesteld: ben er ready voor. De vraag die mij bezighoud is of de Surinamer ready is voor het lezen van andere literatuur?

Op 9 juli organiseerde ik een informatiebijeenkomst in het Nationaal Archief, om de animo te peilen. Ik was sowieso erg verrast toen ik reacties via email ontving: er zijn dus toch mensen die van lezen houden. Bij de info-avond waren er bijna 30 personen. Via Social media en e-mail krijg ik heel wat reacties (meer dan 60) dat er interesse is. We starten in oktober van dit jaar, men kan zich inschrijven. De kosten zijn ook al bekend voor de 5 maandse training. De module vraagt als eerste dat je graag en veel leest. Het leestempo gaan we echt verhogen. Ik waag mij niet aan de uitspraak dat Surinamers niet van lezen houden, omdat er in zo ver ik weet geen recent onderzoek naar is gedaan. Maar met de vraag zit ik of we gereed zijn om een shift te maken van de dominante Nederlandse literatuur in onze bibliotheken, boekwinkels, en internet, naar de Amerikaanse, een iets gevarieerder aanbod.

Ik heb tijdens de bijeenkomst de uitspraak gedaan dat we weinig met de Nederlandse literatuur hebben. Uiteraard is de taal in het Nederlands, maar ik doel meer op de thematiek. De syllabus heeft identiteit, geschiedenis, cultuur, immigratie, racisme, en nog veel meer thema’s die ons raken. Slavernij met de zwarten, Inheemsen/Indianen, Gentrificatie, Racisme en haar verschillende vormen, en uiteraard Immigratie en al die culturele elementen die daarbij horen. Toni Morrison is op 6 augustus 2019 overleden. Wij hebben aan de Georgetown Universiteit in Washington DC een fantastisch college gehad over de “Psychic hold of slavery”(De psychische tang van slavernij)en haar boek ‘Beloved’ geanalyseerd. Toni Morrison was namelijk een van de weinige schrijvers die zo diepgaand in ging op het leven in die tijd. Menigeen durft haar boeken ook niet te lezen. Je schiet zo in een depressie (bij wijze van spreken). Wij hebben essays gelezen over verschillende visies hoe wij met dat historisch gegeven de onze status als zwarte mensen kunnen bekijken en mee omgaan. Fascinerend. Wat lezen vooral doet is je (historisch)perspectief, je visie, vergroten. Je kruipt in de wereld van de schrijver en gaat bewust of onbewust daar over nadenken. En dat is wat ik heb gesteld als een van de doelen bij deze module; het kritisch vermogen vergroten. Hoe kijken we naar onszelf in die Surinaamse samenstelling, zijn er gelijkenissen, verschillen, wat zegt dat van onze identiteit als Surinamer? Ik vind dergelijke zaken mooi om samen over na te denken. Wat zegt de literatuur over een land als Amerika dat ontstaan is uit immigranten. Wat zegt dat van Suriname?

Schrijven leer je ook bij de module. Daar hoeft niemand bang voor te zijn. Je hoeft geen schrijver te zijn om je gedachten op papier te kunnen zetten. Suriname heeft meer ‘pennen’ nodig. Het is een noodkreet van mij. Die eigen pen gaan we laten schrijven tot de inkt op is! Who is willing to take the ride with me?

Check deze link voor informatie over de module http://www.schrijversvakschool.org/inschrijving-module-amerikaanse-literatuur-in-suriname/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *