Ik heb lang niet geschreven op mijn blog om de simpele reden dat ik met mijn eigen roman bezig ben. En een beetje ook omdat ik geen zin heb. Ik schrijf vaak over de actualiteit maar het wordt cliché want elke schrijver, althans, blogger, schrijft over actuele zaken. Dan vind ik het geen bijzonderheid meer. Het is een zware klus hoor, door het andere werk heen bezig zijn met je eigen boek. Het is wel alleszins leuk die uitdaging. Ik heb lekker veel uitdagingen in het werk en het liefst zou ik alleen maar aan mijn eigen boek werken, maar dan zou ik niet voor mezelf kunnen zorgen. Ik maak we wel druk om de situatie in het land; bewust, onbewust. Ik weet het niet. Het gaat best wel goed nog, maar elke keer wanneer ik in de supermarkt stap en de prijzen zie, of wanneer ik rekeningen moet gaan betalen bij de nutsbedrijven bekruipt me het angstig gevoel weer terug te gaan in de jaren na 80, 87. Ik moet er steeds voor waken niet in een gepieker te belanden wanneer ik naar al de dingen kijk die de politiek en de economie onder andere brengt. Gelukkig heb ik nog werk, met het accent op nog omdat ik mij ook realiseer dat er velen zijn die nu werkloos zijn dankzij de crisis in het land. Het is een maalstroom van negatieve en positieve dingen en je moet echt iets van Yoga, meditatie doen of sporten om al die indrukken die op je afkomen dagelijks te verwerken.

Maar, mijn werk als schrijfdocent en directeur van de Schrijversvakschool houdt mij in balans. De focus is vooral nu op schrijflessen geven aan groepen. Zo heb ik een Anansiverhalenbundel samen te stellen. Ik heb mogen stoeien met jongeren en volwassenen vanaf januari. Een succes-verhalenbundel komt er ook aan van het Kari Yu programma. Ik vind vooral leuk om mensen buiten hun comfortzone te brengen en tegelijkertijd laten zien dat je met simpele technieken best wel goede dingen op papier kunt zetten. Bij de ene lukt het meteen, bij de andere minder snel, sommige geven op, omdat ze vaak van zichzelf verwachten in 1 of 2 keer meteen een goed verhaal kunnen of gewoon het geworstel in hun hoofd niet aankunnen. Easy reading is hard writing. Ik weet niet meer wie dat had gezegd hoor, maar de realiteit van schrijven is herschrijven, schrappen, 24 uur mee bezig zijn in je hoofd, veel lezen en nog eens schrijven. Als je verhaal goed is, wordt het zeker gelezen. En ervaar je meer plezier aan het werken eraan. Tenminste, dat is mijn ervaring. Als schrijfdocent hoop je alleen maar een vlammetje door te geven van inspiratie, maar discipline, durf en doorzetting kan ik helaas niet cadeau doen. Ik vind nog steeds dat we te makkelijk omgaan met het vak schrijven, er gevoeglijk van uit gaan dat wanneer je op school hebt leren schrijven, je creatief kan schrijven. Ik hoorde de hersens vaak kraken, vooral van de groep volwassenen, want die hadden al vaste schrijfwijzen. Bij jongeren ging dat makkelijker als het om de originaliteit en spontaniteit van het verhaal ging, maar daar zag je de vele foute zinsconstructies en duidelijk de geringe woordenschat. Maar goed, het zijn leuke observaties en elke groep is elke keer anders.

Dus in tijden van crisis is creativiteit nodig om je in balans te houden. Je kan je frustraties, maar ook opwellingen van positieve energie in kwijt. Het is vooral in deze tijd therapeutisch, want wat over ons heen wordt gestort is niet makkelijk; Suriname is grimmig nu. Mensen zijn achterdochtig, lichten je op, er zijn berovingen, nijd en manipulatie.  Ik kan me groen ergeren aan de dingen die voorbijgaan, maar dan lees ik geen krant meer en sla dingen die me verdrietig maken over (zoals het dumpen van honden op straat in deze regentijd). Soms heb ik gewoon tranen in mijn ogen van al die ellende die onze kleine weerloze mensjes overkomt. Maar, dan grijp ik gauw naar mijn ereader om uit die wereld te stappen en dan even te zuchten.

Goed, ik ga maar verder. Houd je hoofd koel. Aan alles komt een eind blijf ik zeggen. Ook aan uitbuiting van een volk.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *