Ai, we zijn er weer. Srefidensi. Ik word eerlijk gezegd een beetje moedeloos om steeds een reflectie te geven op de onafhankelijkheid van Suriname. Zou niet mogen. Ik zou in een feeststemming moeten zijn, mijn koto uit de kast halen (die enige koto die ik heb), ’s-morgens vroeg moeten opstaan om de kanonschoten niet te missen.  Dan vrolijk iedereen bellen dat ik ze als eerst had gefeliciteerd. In plaats daarvan zit ik achter mijn pc met een ontevreden gevoel. Gisteren hadden wij geen stroom. Er was geen melding vooraf geweest. Ik belde nog naar de storingsdienst van de Energie Bedrijven Suriname (EBS),  maar een dame met een hoogst vriendelijke stem legde mij uit dat er tot 4 uur geen stroom zou zijn. Op het antwoordapparaat had niks gestaan. Ik heb tot 6.10pm gewacht. Dat gevoel van verloren tijd en achterstand was nooit zo sterk aanwezig. 3 uurtjes kan ik nog hebben, maar niet 8 volle uren. 

 

25 november is het startsein voor de ‘stadsgekte’ en de innerlijke onrust van menig surinamer. Vanaf nu heb je elk weekend feest en veel lawaai om je heen. Mijn vriendin verweet mij met wijde ogen op haar gelaat, dat ik in een oma ben veranderd. Ik schiet in de lach; ze kan gelijk hebben. Ik ben de hele dag aan het werken, aan het lezen, berekeningen maken hoeveel schulden ik nog moet aflossen. Ik verweet haar juist van het onrustig zijn en noemde haar een oude tiener. Je maneuvreren door de omgeleide wegen, want er is een Ashanti-koning uit Ghana op bezoek. Bestuurders die met 25 auto’s oprijden wanneer je voorrang verleend, terwijl het om en om zou moeten. Bussen die linksaf op het fietsenpad inhalen. Het niet kunnen parkeren. Ach, het bekende verhaal. Mijn reflecties zijn triviaal aan het worden.

Ik zou niet weten waar ik moet beginnen om de 43ste jaardag van Suriname te overdenken. De teleurstelling om wat deze regering ons aandoet is te groot. Wellicht is het enige positieve, dat je incasseringsvermogen is gegroeid…

Een wegenbelasting wordt weer in onze maag gedrukt. Ik hoor de wollige uitleg van de ministers al lang niet meer. Lintjes worden uitgedeeld (volgens mij hebben van die 500 duizend inwoners, 150 duizend intussen een ontvangen voor het goede werk dat ze doen). Goed doen, met elkaar samenleven zou geen verdienste moeten zijn, eerder een gewoonte. Maar goed, ik heb daar andere gedachten over. Politieke partijen schijnen hun achterban kwijt te raken, en Brunswijk heeft zijn mastersdegree op zak. Wat mij nog het meest frustreert: ik weet niet of ik liever het woord verdriet kan gebruiken, is het respect voor zwarte mensen dat steeds minder wordt. Brunswijk haalt zijn diploma, en hij heeft het ‘gekocht’. De Bishop van de gemeente Gods Bazuin wordt van seksueel misbruik beschuldigd en zijn volgelingen zwijgen. Vrouwen worden nog steeds mishandeld en vermoord. Kinderen worden nog steeds seksueel misbruikt. De homoseksuele nog steeds gediscrimineerd op de werkvloer. De Ashanti-koning bezoekt het land en hij loopt op slippers. Nu moet hij zich verontschuldigen voor wat in het verleden is gebeurd, maar Wijngaarde is verkeerd geïnformeerd. Het is allang geschied maar de wereld negeert doorgaans de zwarte mens. En uiteraard is er geen respect voor tribale volken; dus wordt die man belachelijk gemaakt. De zwarte Surinamer is er goed in zijn komaf en verwanten te verachten. De kolonisator heeft zijn werk goed gedaan. Er gaan memes langs van Bouterse in traditioneel pak met een ketting gemaakt van de tanden van tijgers. (Die arme tijgers worden bedreigd in het binnenland! Alles wordt kapot geschoten!). Plastic zakjes blijf je krijgen bij Omu voor elk product dat je koopt, terwijl er dagelijks achteloos cups uit de ramen van auto’s vliegen en in de droge seizoenen verandert de buurman in een pyromaan.  Nee, je wordt er niet vrolijk van, hoe we met onszelf en met elkaar omgaan. 

In mijn persoonlijke leven heb ik veel om positief over en dankbaar voor te zijn. Maar die evaluatie laten we voor eind 2018.

Verleen elkaar voorrang in het verkeer en blijf nog leven. Vier je feest als je daar de behoefte aan hebt. We zijn dat aan onze voorouders verschuldigd.

Ruth

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *